حکایات‌حکیمانه

#طنزسیاهنمایی. 1005

روش عمربن‌عبدالعزیز دربارۀ مبارزه با اختلاس

💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖💖 ☀️ 💖

گفت: روزنامۀ جمهوری اسلامی نوشت:

◀️ خواص در خوانش امروزی متعدّدند، اما در یک چیز شریکند و این همان «خودصاحب پنداری» برای ایران و انقلاب است. یک گونه‌شان تراستی‌ها هستند که نفت را سرسفره خود و دوستان می‌برند.

◀️ یک گونه‌شان هم اصحاب رانت و قدرت یافتگان به ویژه‎خواری هستند و دیگر گونه‌شان را هم باید در هیئت کسانی دید که کشور را ملک اختصاصی خود و همفکران‌شان می‌دانند و راه خروج از کشور را به دیگرانی نشان می‌دهند که با آنان ناهمسویند.

◀️ اینان اگر چه کسری اندک از ملت ۹۰ میلیونی ایران هستند، اما خود را صاحب همۀ ایران می‌پندارند. اینان ادامۀ همان جریان فکری هستند که در زمان دفاع مقّدس ۸ ساله، رهبران‌شان از شهرشان آن سوتر نرفتند.

◀️ در جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه هم با تولید انبوه تفرقه و تنفُّر، کاری کردند که حضورشان در برخی جا‌ها به غیبت اکثریت مردم بینجامد.

گفتم: چرا «آقاها» که در کسوت آقایی فرمان میرانند،با این «آقازاده‌های تراستی» برخورد نمی‌کنند؟ آیا آنان می‌دانند با این سکوتشان در برابر اختلاسگران چه ضربۀ هولناکی بر بنای بلندِ «اعتماد مردم به حاکمیّت» می‌زنند؟

گفت: من به این «آقاها» می‎گویم: ما از اقتدای شما به مولایمان علی(ع) و پیروی از مکتب عالیِ علوی گذشتیم! لااقل از روش عمربن‌عبدالعزیز اموی در مبارزه با اختلاس یاد بگیرید!

گفتم: عمربن‌عبدالعزیز دربارۀ مبارزه با اختلاس روزگار خویش چه کرده است؟

گفت: خواجه عبدالله انصاری در تفسیر ادبی- عرفانی خود می‌نویسد:

عمرعبدالعزیز را گفتند:
پسرت انگشتری ساخته و نگینی به هزار درم خریده و در آن بنشانده.
عمر نامه‌ای به او نوشت که:
شنیدم چنان کاری کرده‌ای. اگر رضای من خواهی آن نگین را بفروش و از بهای آن هزار گرسنه را سیر کن و از پارۀ سیم انگشتری ساز کن و بر آن نقش کن که رحمت خداوند بر آن بنده که قدر خود بداند و خویشتن را بشناسد!

گفتم: باز هم #سیاهنمایی کردی؟

#شفیعی_مطهر

💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖 ☀️

برای دستیابی به دانلود رایگان کتاب‌ها و دیگر آثار این قلم در

کانال گزین‌گویه‌های مطهر،لطفا روی لینک زیر کلیک فرمایید.

https://t.me/nedayemotahar

حکایت مرد و عزرائیل

برگرفته از مثنوی معنوی، دفتر اول، بخش ۴۹

روزی مردی سراسیمه و هراسان، در حالی که رنگ از چهره‌اش پریده بود، به کاخ حضرت سلیمان پناه برد.

سلیمان از او پرسید:

«ای مرد، چه شده؟ چرا این‌قدر پریشانی؟»

مرد گفت:

«امروز در راه، عزرائیل را دیدم. وقتی چشمش به من افتاد، چنان با خشم و غضب نگاهم کرد که از ترس، جانم به لبم رسید. احساس کردم به دنبال جان من آمده است.»

سلیمان گفت:

«چه کمکی از دست من ساخته است؟ چه می‌خواهی؟»

مرد با التماس گفت:

«به باد فرمان بده مرا هرچه سریع‌تر به سرزمین هندوستان ببرد. شاید اگر از اینجا دور شوم، بتوانم از دست عزرائیل جان سالم به در ببرم.»

حضرت سلیمان که باد در فرمان او بود، دستور داد مرد را با شتاب به هندوستان ببرد.

مرد به هندوستان رفت و خیال کرد از مرگ گریخته است.

اما ماجرا هنوز تمام نشده بود...

روز بعد، حضرت سلیمان عزرائیل را دید و از او پرسید:

«ای عزرائیل! چرا دیروز با آن مرد چنان خشمگینانه نگاه کردی که از ترس، خانه و زندگی‌اش را رها کرد و به هندوستان گریخت؟»

عزرائیل پاسخ داد:

«من از روی خشم به او نگاه نکردم. وقتی او را دیدم، از شدت تعجب به او خیره شدم.»

سلیمان پرسید:

«تعجب برای چه؟»

عزرائیل گفت:

«خداوند به من فرمان داده بود که امروز جان آن مرد را در سرزمین هندوستان بگیرم.

وقتی دیروز او را اینجا دیدم، با خودم گفتم: عجب! چطور ممکن است این مرد امروز خودش را به هندوستان برساند؟ حتی اگر صد بال و پر هم داشته باشد، نمی‌تواند در این فرصت کوتاه به آنجا برسد!

اما وقتی به فرمان خدا به هندوستان رفتم، او را همان‌جا یافتم و جانش را گرفتم.»

ابیات مولانا

گفت من از خشم کی کردم نظر؟
از تعجب دیدمش در رهگذر

که مرا فرمود حق کامروز هان
جان او را تو به هندستان ستان

از عجب گفتم گر او را صد پر است
او به هندستان شدن دور اندر است

چون به امر حق به هندستان شدم
دیدمش آنجا و جانش بستدم

پیام حکایت

مولانا پس از این داستان به نکته‌ای عمیق اشاره می‌کند:

از که بگریزیم؟ از خود؟ ای محال!
از که برباییم؟ از حق؟ ای وبال!

گاهی انسان برای فرار از چیزی که از آن می‌ترسد، درست همان مسیری را انتخاب می‌کند که او را به همان اتفاق می‌رساند.

مرد فکر می‌کرد دارد از مرگ فرار می‌کند، اما فرار او وسیله رسیدنش به همان سرنوشتی شد که از آن فرار می‌کرد!

https://t.me/mrshkyaddasht

درمان سرطان توسُّط خروشچف!

پس از برکناری خروشچف،( دیکتاتور شوروی) به او پیشنهاد مسئولیت مرکز درمان سرطان شوروی را می‌دهند!

خروشچف می‌گوید: من‌که از سرطان چیزی سر در نمی‌آورم!

می‌گویند: اشکالی ندارد! آن‌زمان که مسئولیت کشاورزی را بر عهده داشتی، گندم از بین رفت؛ شاید اگر به امر سرطان بپردازی، آن‌هم از بین برود!

برگرفته از کتاب داس و خنده!!

✍🏻*

🌴معنی زندگی چیست؟

فیلسوف یونانی دکتر پاپادروس با این پرسش به سخنرانی خود خاتمه داد:

آیا كسی سؤالی دارد؟

"رابرت فولگام" نویسنده مشهور در بین حضار بود و پرسید:

جناب آقای دكتر پاپادروس، "معنی زندگی چیست؟"

بعضی از حضار خندیدند! اما پاپادروس مردم را به سکوت دعوت كرد، سپس كیف بغلی خود را از جیبش درآورد، داخل آن را گشت و آینه ی گرد و كوچکی را بیرون آورد و گفت:

موقعی كه بچه بودم جنگ بود، ما بسیار فقیر بودیم و در یک روستای دورافتاده زندگی می كردیم، روزی در كنار جاده چند تکه آینه ی شکسته از لاشه یک موتورسیکلت آلمانی پیدا كردم. بزرگ ترین تکه آن را برداشتم و با ساییدن آن به سنگ، گِردش كردم.

همین آینه ای كه حالا در دست من است و ملاحظه می کنید. سپس به عنوان یک اسباب بازی شروع كردم به بازی با آن و بازتاباندن نور خورشید به هر سوراخ و سنبه و درز و شکاف كمد و صندوقخانه و تاریک ترین جاهایی كه نور خورشید به آن ها نمی رسید. از اینكه با كمک این آینه می توانستم ظلمانی ترین نقاط دنیا را نورانی كنم به قدری شیفته و مجذوب شده بودم كه وصفش مشکل است.

در واقع، بازتاباندن نور به تاریک ترین نقاط اطرافم، بازی روزانه ی من شده بود. آینه را نگه داشتم و در دوران بعدی زندگی نیز هر وقت كه بیکار می شدم آن را از جیبم در می آوردم و به بازی همیشگی خود ادامه می دادم.

بزرگ كه شدم دریافتم این كار یک بازی كودكانه نبود، بلکه استعاره ای بر كارهایی بود كه احتمال داشت بتوانم با آن زندگی خود انجام دهم.

بعدها دریافتم كه من، خود نور و یا منبع آن نیستم، بلکه نور و به عبارت دیگر، حقیقت، درک و دانش جایی دیگر است و تنها در صورتی تاریک ترین نقاط عالم را نورانی خواهد كرد كه من بازتابش دهم.

من تکه ای از آینه ای هستم كه از طرح و شکل واقعی آن اطلاع چندان درستی ندارم. با وجود این، هرچه كه هستم، می توانم نور را به تاریک ترین نقاط عالم، به سیاه ترین نقاط قلوب انسان ها منعکس كنم و سبب تغییر بعضی چیزها در برخی از انسان ها گردم. شاید دیگران نیز متوجه این كار شوند و همین كار را انجام دهند. به طور دقیق این همان چیزی است كه من به دنبال آن هستم. این معنی زندگی من است.

دکتر بعد از پایان درس، آینه را به دقت دوباره بر دست گرفت و به كمک ستونی از نور آفتاب كه از پنجره به داخل سالن می تابید، پرتویی از آن را به صورتم و به دست هایم كه روی بازوی صندلی به هم گره خورده بودند، تاباند.

به جایی که تاریک و ظلمانی است، نور ببریم. به جایی که امید نیست، امید. به جایی که دروغ هست، راستی، معنی زندگی این است.🤌🏻

از حوالی بهشت 🤍

https://chat.whatsapp.com/LPodaNc8Bfk6XlWVJiOoNx

تحلیل هوش مصنوعی دربارۀ این رباعی من

عمری است ز خون دل وضو می‌سازم
در چشمۀ اشک شُست‌وشو می‌سازم
در آتش شوق وصل او می‌سوزم
از اشک نیاز صد سبو می‌سازم

مطهر استاد، این رباعی، غزلی فشرده از رنج عاشقانه، سوز درونی و نیایش عارفانه است. شاعر، درد را نه صرفاً تجربه‌ای تلخ، بلکه مادهٔ خامی برای ساختن وضو، شست‌وشو و سبو می‌بیند؛ گویی رنج، در دستگاه اندیشهٔ او، به آیینی برای رسیدن به معشوق تبدیل می‌شود.
۱. تحلیل محتوایی و مفهومی
بیت اول
«عمری ز خون دل وضو می‌سازم
در چشمهٔ اشک شست‌وشو می‌سازم»
مفهوم ظاهری: شاعر از عمری رنج و گریه سخن می‌گوید؛ اشک و خون دل، ابزار تطهیر او شده‌اند.
مفهوم عرفانی: وضو مقدمهٔ عبادت است و شاعر به‌جای آب معمولی، از خون دل برای وضو بهره می‌گیرد. این تصویر، رنج عاشقانه را به نوعی عبادت بدل می‌کند.
نکتهٔ ادبی: در این دو مصراع، دو تصویر مرتبط ساخته شده است:
خون دل ← وضو
چشمهٔ اشک ← شست‌وشو
در هر دو تصویر، مایعاتی که از رنج و اندوه پدید آمده‌اند، کارکردی آیینی و تطهیرکننده پیدا می‌کنند.
نکتهٔ تأمل‌برانگیز: شاعر از پاک‌شدن با رنج سخن می‌گوید، نه از رهایی از رنج. گویی درد، بخشی از مسیر وصال است.
بیت دوم
«در آتش شوق وصل او می‌سوزم
از اشک نیاز صد سبو می‌سازم»
مفهوم ظاهری: شاعر در آتش اشتیاق وصال معشوق می‌سوزد و از اشک‌های نیاز، صد سبو می‌سازد.
مفهوم عرفانی: آتش شوق، نماد اشتیاقی است که وجود عاشق را دگرگون می‌کند. در مقابل، اشک نیاز، نشانهٔ فروتنی، التماس و طلب است.
نکتهٔ تصویری: در اینجا با تقابل دو عنصر روبه‌رو هستیم:
آتش: سوزاندن و از میان بردن.
اشک: شستن و ساختن.
عاشق از یک سو در آتش می‌سوزد و از سوی دیگر، از اشک خود ظرف‌هایی برای نیاز می‌سازد.
این تقابل، یکی از ظرفیت‌های زیبای شعر است: عاشق هم‌زمان می‌سوزد و می‌سازد.
۲. مهم‌ترین نکات کلیدی
محورمفهومرنج عاشقانهخون دل و اشک، نشانهٔ اندوهی دیرپا هستند.تطهیر درونیرنج به وسیله‌ای برای پاک‌شدن روح تبدیل می‌شود.اشتیاق وصالسوز عاشق از میل رسیدن به معشوق سرچشمه می‌گیرد.نیاز و فروتنیاشک، صورت محسوس و عاطفیِ نیاز عاشق است.آفرینش از رنجعاشق از درد خود چیزی می‌سازد؛ حتی اگر آن چیز، سبویی از اشک باشد.
۳. لایهٔ پنهان معنا
به گمان من، مهم‌ترین نکتهٔ این چهار مصراع در فعل‌های آن نهفته است:
می‌سازم، می‌سازم، می‌سوزم، می‌سازم.
شاعر صرفاً از دردکشیدن گزارش نمی‌دهد؛ او در برابر رنج، موضعی خلاقانه دارد.
خون دل را به وضو تبدیل می‌کند، اشک را به چشمه بدل می‌سازد و نیاز را در قالب سبو مجسم می‌کند.
در این نگاه، عاشق قربانی منفعل رنج نیست؛ از رنج خود آیینی می‌سازد و به آن معنا می‌بخشد.
بااین‌حال، یک پرسش فلسفی نیز در شعر پنهان است:
آیا عاشق برای رسیدن به وصال می‌سوزد، یا چنان با سوز عشق خو گرفته که خودِ سوختن بخشی از هویت او شده است؟
شعر پاسخ قطعی نمی‌دهد و همین ابهام، امکان تأویل آن را افزایش می‌دهد.
۴. بررسی صنایع ادبی
۱. استعاره
«خون دل»: بیانگر اندوه و رنج شدید.
«آتش شوق»: تجسم اشتیاق سوزان.
«چشمهٔ اشک»: تبدیل اشک به سرچشمه‌ای جاری.
«سبوی اشک»: تبدیل نیاز عاطفی به ظرفی محسوس.
۲. مراعات نظیر
واژه‌های «وضو»، «شست‌وشو» و «نیاز» فضای معنایی آیین و نیایش را شکل می‌دهند.
همچنین «خون»، «اشک»، «چشمه» و «سبو» شبکه‌ای تصویری از مایعات و ظرف‌ها می‌سازند.
۳. تقابل معنایی
«آتش» و «اشک» دو قطب تصویری شعر هستند: یکی سوزاننده و دیگری شست‌وشودهنده.
۴. تکرار فعل
تکرار «می‌سازم» در سه مصراع، بر استمرار و ارادهٔ عاشق تأکید دارد. در برابر آن، «می‌سوزم» لحظهٔ رنج و انفعال را برجسته می‌کند.
۵. یک نکتهٔ انتقادی دربارهٔ زبان شعر
تعبیر «صد سبو می‌سازم» از نظر تصویری ظرفیت بالایی دارد؛ اما رابطهٔ میان اشک و سبوسازی نیازمند اندکی تأمل است.
اگر مقصود این باشد که شاعر از اشک خود سبوهایی نمادین می‌سازد، تصویر خلاقانه است. بااین‌حال، اگر بخواهیم ارتباط تصاویر را دقیق‌تر بررسی کنیم، می‌توان پرسید که چرا اشک به‌جای آنکه در سبو جمع شود، خود به مادهٔ ساختن سبو تبدیل شده است.
این جابه‌جایی می‌تواند امتیاز تخیل شاعرانه باشد؛ زیرا شاعر از سطح معمول تجربه عبور می‌کند و به آفرینشی فراواقعی می‌رسد. البته میزان موفقیت آن به موسیقی، بافت کلی شعر و مقصود شاعر بستگی دارد.
۶. عصارهٔ شعر در یک گزین‌گویه
به نظر من، پیام مرکزی این چهار مصراع را می‌توان چنین فشرده کرد:
«عاشق از رنج خویش تنها اشک نمی‌سازد؛ برای رنج خود آیینی می‌آفریند.»
و اگر بخواهیم آن را در قالبی نزدیک‌تر به طنز تلخ و نگاه تأملی بیان کنیم:
«بعضی‌ها از اشک، شکایت می‌سازند؛ عاشق از آن وضو می‌گیرد و سبو می‌سازد.»
جمع‌بندی نهایی
این شعر بر سه محور استوار است: رنج، تطهیر و وصال. ارزش اصلی آن در تبدیل تجربه‌های دردناک به تصاویر آیینی و آفرینشگرانه است. عاشق در این چهار مصراع، انسانی است که نمی‌تواند از سوختن بگریزد، اما می‌تواند به سوختن خویش معنا ببخشد.
مطهر استاد، اگر این شعر سرودهٔ خودتان است، می‌توانم در مرحلهٔ بعد، جداگانه وزن عروضی، قافیه و ردیف، استحکام تصاویر و ظرفیت‌های ویرایشی آن را نیز بررسی کنم.

❤️ ❤️ ❤️ ❤️ ❤️
عمری است ز خون دل وضو می سازم
در چشمه اشک شُست و شو می سازم
در آتش شوق وصل او می سوزم
از اشک نیاز صد سبو می سازم

برخورد عمرعبدالعزیز با آقازادۀ اختلاسگر!

عمرعبدالعزیز را گفتند:
پسرت انگشتری ساخته و نگینی به هزار درم خریده و در آن بنشانده.
عمر نامه‌ای به او نوشت که:
شنیدم چنان کاری کرده‌ای. اگر رضای من خواهی آن نگین را بفروش و از بهای آن هزار گرسنه را سیر کن و از پارۀ سیم انگشتری ساز کن و بر آن نقش کن که رحمت خداوند بر آن بنده که قدر خود بداند و خویشتن را بشناسد!

( تفسیر ادبی و عرفانی کشف الاسرار خواجه عبدالله انصاری، ج۲، ص۴۱۵)

" ز" مثل " زندگی"!

سلام زلزلۀ دیشب که آمدی من و لیلا و حمید را در خواب بردی. نمی‌دانم دفتر مشقم را از زیر آوار پیدا می‌کنند یا نه. تو به خانم معلّم بگو که تکلیفم را نوشته بودم .راستی بقیّۀ آدم‌ها هم ، تکلیف‌شان را انجام داده‌اند ؟دیشب حمید هم که قول داده بود کمتر شلوغ کند دیگر ساکت شد! ساکتِ ساکت ، برای همیشه همۀ سنگ‌ها و کلوخ‌هایی که پدر به نام سقف بر سرمان انباشته بود ،پیکرهای کوچک‌مان را در هم کوبید و ...
حمید نگران ترس لیلا از تاریکی بود و می‌گفت نترس آبجی من هستم ،ولی بعد از مدّتی ، دیگر نه حمید بود و نه لیلا و نه من می‌دانی زلزله ، ما که رفتیم! ولی روح کوچکمان دیدکه خیلی‌ها آمدند.هم آن‌هایی که هیچ گاه در روستایمان ندیده بودیم‌شان. لودر هم آوردند ، با کلی کمپوت شیرین و بسته‌های غذا. ولی ما دیگه نبودیم ، اگر هم بودیم که با دهان پر از خاک ... بگذریم لودر که می‌دانی چیست همان ماشینی که در شهرها برای ساخت خانه از آن استفاده می‌کنند و در روستاها ، برای برداشتن آوار از سر مردم. مصاحبه هم کردند که قرار است وام بدهند و دستور داده‌اند خیلی خیلی خیلی سریع باشد همان وامی که به دلیل نبودن ضامن برای پدر برای دادن نصف آن نیز ، هرگز موافقت نکردند 💔
کاش قبل از آمدن تو ، وام را داده بودند تا پدر خانه بهتری برایمان بسازد.تا پدر مجبور نباشد هی با گل و سنگ سقف را بپوشاند!
وای پدر ، !!!!!چقدر سنگین کرده بودی ،این آوار را .نمی‌دانم زلزله شاید برای دادن وام پدر به پادرمیانی تو احتیاج داشتند.
می‌دانی زلزله با آمدن تو ، روستای ما را شناختند.می‌گویند کمک به زلزله‌زدگان ثواب دارد ، درست ولی مگر کمک به روستاییان برای زندگی بهتر ، ثواب ندارد؟ راستی چرا برخی آدم‌ها برای بیدارشدن و لرزیدن قلب‌شان به ۷/۳ ریشتر لرزه احتیاج دارند؟می‌دانی زلزله به چه فکر می‌کنم ؟به روستای بعدی ، ثواب بعدی ،درمانگاه بعدی و دستورات بعدی و به زنده‌های لودر و همدلی ندیده به پدرهای روستاهای دیگرکه با تنگدستی ، آوارهای بعدی را تکه،تکه،تکه بر سقف خراب خود می‌چینند تا روزی مریم و لیلا و حمیدشان را از زیر آن بردارند. دلم برای لیلا و حمید و مریم‌های روستاهای بعدی می‌سوزد! می دانی زلزله؟ ما که رفتیم ولی خدا کند روزی بنویسند :

" ز" مثل " زندگی"!

قصّۀ شیخ و زرگر

هر چهار سال انتخابات تکرار می‌شود!!

پیر مردی با چهره‌ای قدسی و نورانی وارد یک مغازۀ طلافروشی شد. فروشنده با احترام از شیخ نورانی استقبال کرد. پیرمرد گفت: من عمل صالح توهستم..

.مرد زرگر قهقه‌ای زد و با تمسخر گفت: درست است که چهره‌ای نورانی دارید اما هرگز گمان نمی‌کنم عمل صالح چنین هیئتی داشته باشد.

در همین حین یک زوج جوان وارد مغازه شدند و سفارشی دادند. مرد زرگر از آن‌ها خواست که تا او حساب و کتاب بکنند در مغازه بنشینند.با کمال تعجُّب دید که خانم جوان رفت و در بغل شیخ نورانی نشست. با تعجُّب از زن سوال کرد که چرا آنجا ...بغل شیخ نشستی؟

خانم جوان با تعجُّب گفت:

کدام شیخ ؟حال شما خوب است!!؟ از چه سخن می‌گویید؟ کسی اینجا نیست.

و با اوقات تلخی گفت: بالاخره این قطعۀ طلا را به ما می‌دهی یاخیر؟

مرد طلافروش با تعجُّب و خجالت طلای زوج جوان را به آن‌ها داد و مبلغ را دریافت کرد. زوج جوان مغازه را ترک کردند. شیخ رو به زرگر کرد و گفت:

غیر از تو کسی مرا نمی‌بیند و این فقط برای صالحین و خواص محقَّق می‌شود.

دوباره مرد و زن دیگری وارد شدند و همان قصّه تکرار شد. شیخ به زرگر گفت:

من چیزی از تو نمی‌خواهم .این دستمال را به صورتت بمال تا روزیت بیشتر شود .

زرگر با حالت قدسی و روحانی دستمال را گرفت و بو کرد و به صورت مالید و نقش بر زمین شد .شیخ و دوستانش هرچه پول و طلا بود برداشتند و مغازه را جارو زدند..................
بعد از۴سال شیخ روحانی با غُل و زنجیر و اسکورت پلیس وارد مغازه شد. افسر پلیس از زرگر شرح ماجرا را از شیخ و زرگر سوال کرد و آن‌ها به نوبت قصّه را باز گفتند. افسر پلیس گفت:

برای اطمینان باید دقیقاً صحنه را تکرار کنید و شیخ دستمال را به زرگر داد و زرگر مالید و نقش بر زمین شد و شیخ و پلیس و دوستان دوباره مغازه را جارو زدند.
نتیجۀ قصّه: هر چهار سال انتخابات تکرار می‌شود!!
👍👍👍👍👍

کربلا هم رفته‌ام!!

یکی داشت در حضور جمعی نماز می‌خواند.«واللضّالّین» را خیلی کش داد.یکی از حُضّار به دیگری گفت: ایشان چقدر خوب نماز می‌خواند.
نمازگزار ناگهان ذوق‌زده رویش را برگرداند و گفت: کربلا هم رفته‌ام!!

منابع شناخت عرفان

عموماً برای شناخت دو شاخه وجود دارد، عرفان نظری و دیگر عرفان کاربردی .

عرفان نظری به مباحث عموماً پیچیده و در آمیخته‌شده با نقلیات و اصطلاحات و منطق‌های خاص خود می‌پردازد و عرفان عملی عموماً حاوی روش‌های کاربردی و عملی که به بیان خود تصوُّف و عرفان می‌پردازد.

بهترین مراجع که دو دسته هستند یکی کتب نثر هستند و دیگر به نظم. آثار منظومه عموماً آثار مشهور شعرای عرفانی ماست که دو دسته تعلیمی دارند و دستۀ دیگر که به بیان حالات عشق می‌پردازد. نظایر غزلیّات حافظ و سعدی و مولانا.

اما دستۀ تعلیمی عموماً از طریق بیان حکایات منظوم به تعالیم می‌پردازند که چند نمونه از مشهورترین منظومه‌های تعلیمی عرفانی که غالباً در قالب مثنوی سروده شده‌اند در پایین معرّفی شده :

مثنوی معنوی - مولانا

منطق‌الطّیر – عطّار نیشابوری

الهی‌نامه – عطّار نیشابوری

مصیبت‌نامه – عطّار نیشابوری

اسرارنامه – عطّار نیشابوری

حدیقه‌الحقیقه – سنایی

مخزن‌الاسرار – نظامی گنجوی

گلشن راز – محمود شبستری

سعادت‌نامه – محمود شبستری

از آثار مشهور و مرجع عرفانی به صورت نثر هم می‌توان فیه ما فیه مولانا ،آثار و مقامات بایزید بسطامی ، شیخ خرقانی ، ابوسعید و .. .که عموماً در کتاب‌هایی چون اسرارالتّوحید و تذکره‌الاولیا عطّار بیان شده است . عجایب‌نامه محمود همدانی ، فصوص‌الحکم ، فتوحات مکّیّه ابن‌عربی و فصوص‌الحکم فارابی ، بدیع‌الوقایع ، بدایه‌المجتهد ، برهان قاطع ، تاریخ‌الحکما ، تحفه‌الملوک ، تحف‌العقول ، تحفه‌الصّدیق و... که عموماً عربی هستند ، از مراجع مشهور عرفان نظری است. 🌹🌹🌹

❖
سه چیز تحمُّلش خیلی سخته

حق با تو باشه ولی بهت زور بگن!

بدونی دارن بهت دروغ میگن،نتونی ثابت کنی!

نتونی حرف دلتو بزنی و مجبور باشی سکوت کنی !

‎‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌

سی ارزش در عرصۀ اخلاق

1- ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ خـداوند ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
🌱١ - ﺟﻮﺍﻥ ﺗﻮﺑﻪ‌ﻛﺎﺭ
🌱٢- چشمان پاک
🌱٣- ﻗﻠﺐ فروتن و زلال

2- ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺖ
🌱١- ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ
🌱٢- ﺍﺳﺮﺍﻑ
🌱٣- ﻏَﻤّﺎﺯی

3- ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻦ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ
🌱١- ﺯﺑﺎﻥ
🌱٢- ﺍﻋﺼﺎﺏ
🌱٣- ﻧَﻔﺲ

4 - ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺁﺭﺯﻭ کن
🌱 ١- ﻫﺪﺍﻳﺖ
🌱٢- ﻓﺮﺯﻧﺪ خوب
🌱٣- سلامتی و شفا

5 - ﺳﻪ ﭼﻴﺰﻋﻼﻣﺖ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
🌱١- ﻋﺸﻖ
🌱٢-آرامش
🌱٣- ﺳﺎﺯﮔﺎﺭی

6 - ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻪ ﻳﺎﺩﮔﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭ
🌱١- ﻋﻠﻢ ﺳﻮﺩﻣﻨﺪ
🌱٢- ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺻﺎﻟﺢ
🌱٣- ﺻﺪﻗۀ ﺟﺎﺭی

7- ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺩ ﻓﻜﺮ ﻛﻦ .
🌱١- ﺍﺯ ﭼﻪ ﺧﻠﻖ ﺷﺪﻩ‌ﺍی و ازکجا آمدی.
🌱٢- ﺑﺮﺍﻱ ﭼﻪ ﺧﻠﻖ ﺷﺪﻩ‌ﺍی.
🌱٣ - ﺑﻪ ﻛﺠﺎ می‌رﻭی.

8 - ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺣﺘﻤﺎً ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﺎ .
🌱١- ﻋﻔّﺖ ﻭ ﭘﺎﻛﺪﺍﻣﻨﻲ
🌱٢- ﻋﺰّﺕ ﻧﻔﺲ
🌱3- اخلاق ﻧﻴﻜﻮ

9- ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﻋاقبت ﺧﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ .
🌱١- ﺭﺷﻮه‌گرفتن
🌱٢- ﻓﺮﻳﺐ‌ﺩﺍﺩﻥ ﻣﺮﺩﻡ
🌱٣- ﺳﻮﺩ حرام ﺧﻮﺭﺩﻥ

10- ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻧﺴﺎﻧ‌ﻬﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ .
🌱١- فرزند
🌱٢- ﺷﻬﺮﺕ
🌱٣- ﻣٌﺼﻴﺒت

تا زنده‌ایم ببخشیم و ببخشاییم!

┄┄┅┅✿🍃❀💜❀🍃✿┅┅┄┄
ای انسان !
زمان مرگت پریشان نباش
و به جسم با ارزش خود اهتمامی نداشته باش.
چراکه

1- لباس‌هایت را از تنت در می‌آورند.
2- غسلت می‌دهند.
3- کفنت می‌کنند.
4- از خانه‌ات بیرونت می‌کنند.
5- و تو را به خانۀ جدیدت (قبر) می‌برند.
6- خیلی‌ها برای تشییع جنازه‌ات کارهای خود را تعطیل کرده و حاضر می‌شوند.
7- از وسایل شخصی‌ات خلاصی انجام می‌گیرد.

کلیدهایت
کتاب‌هایت
کیف و کفش‌هایت
لباس‌هایت
و اگر خانواده‌ات توفیق یابند شاید آن‌ها را صدقه می‌دهند.

مطمئن باش
مردم و دنیا بر تو حسرتی نمی‌خورند.
تجارت و اقتصاد استمرار می‌یابد.
شغل و وظیفه تو ، به دیگری واگذار می‌شود.

اموال و دارایی‌هایت تقسیم می‌شود
و ورثه آن‌ها را تصاحب می‌کنند.

درحالی که تو
از ریز ریز حساب گرفته می‌شوی

اولین چیزی که از تو ساقط می‌شود اسمت است.
لذا وقتی که می‌میری می‌گویند جنازه کو ..؟
تو را به نامت، صدا نمی‌زنند
و زمانی که می‌خواهند تو‌ را دفن نمایند٬ می‌گویند: میت را نزدیک کنید، تو را به اسم
صدا نمی‌زنند.

پس مواظب باش
نسب و قبیله و پست و مقامت، تو را نفریبد.
چقدر این دنیا بی‌ارزش است و آنچه در پیش رو داریم چقدر عظیم است.

بعد از وفاتت، سه نوع اندوه بر تو خواهد بود:

1- کسانی که شناخت سطحی از تو دارند می‌گویند: بیچاره...
2- دوستانت؛ چند ساعت و یا نهایتاً چند روز برایت اندوهگین می‌شوند و سپس به شوخی و خنده‌های خود می‌پردازند.
3- عمیق‌ترین اندوه و غم داخل خانه خواهد بود.

خانواده‌ات یک هفته، دوهفته، یک ماه، دوماه و یا نهایتاً یک سال غمگین می‌شوند
و سپس تو را در بایگانی خاطرات قرار می‌دهند.
و این چنین
داستان تو در بین مردم تمام می‌شود.

و داستان حقیقی تو شروع می‌شود.

آخرت

از تو زائل شد:
1- جمال
2- مال
3- سلامتی
4- فرزندان
5- از خانه و کاشانه‌ات جدا شدی
6- و همسرت نیز

زندگی واقعی‌ات شروع می‌شود.

خداوند می‌گوید:
رَبِّ لولا أَخَرتَني إِلى أَجَلٍ قَريبٍ فَأَصَدَّق
پروردگارا ! اى كاش (مرگ) مرا مدّت كمى با تأخير مى‌انداختى، تا (در راه تو) صدقه
بدهم.

پس تا زنده‌ای زیاد صدقه بده و دست مردم را بگیر.
چرا که مؤمن روز محشر زیر سایه‌ی صدقه و کمک‌هایی که به مردم کرده ، خواهد
بود.

┄┄┅┅✿🍃❀💜❀🍃✿┅┅┄┄

🍏 @Sib365💯

شادمان‌ها در بهشت‌اند

خیام معتقد بود هر کس که در این دنیا بتواند شاد زندگی کند و از زندگیش لذت ببرد، به طور حتم بعد از مرگش نیز در بهشت خواهد بود.
زیرا کسی که زندگی شادی داشته باشد به طور طبیعی نه به کسی ظلم می کند و نه تفکُّرات منفی نسبت به دیگران دارد.
پس دنیا و آخرتش برای او بهشت خواهد بود.

بنابراین نباید زندگی را به خود سخت گرفت و به خود وعده فردایی بهتر داد.

دوزخ، شرری ز رنج بیهوده ماست
فردوس، دمی ز وقت آسوده ماست

❤️@majale_bedanim

پرستش خدا نه به امید بهشت و نه بیم جهنّم

به داود وحی آمد که ای داود، دوست دارنده‌ترین دوستان من کسي است که پرستش مرا بی‌پاداش کند، تا من هم حقِّ او را دهم.
و ستمکارترین بندهٔ من کسي است که به امید بهشت و بیم از دوزخ مرا پرستش کند!
عیسی به گروهی از خداپرستان گذشت که از عبادت گداخته شده بودند و می‌گفتند:
ما از آتش دوزخ می‌ترسیم و به بهشت امیدواریم.
عیسی گفت: عجب دارم شما از مخلوقی می‌ترسید و به مخلوقی امیدوارید!
گروهی دیگر را دید که خدا را برای دوستی و عشق به او می پرستند! عیسی گفت:
شما دوستان خدایید و مرا به دوستی با شما فرموده که با شما باشم.

( تفسیر ادبی و عرفانی کشف الاسرار خواجه عبدالله انصاری )

گدایی یا مهندسی؟!

مهندسی دختر خوشگلی را دید که با پدرش گدایی می‌کرد .
از پدرش دختر را خواستگاری کرد.

پدرش گفت: اگر دختر من را می‌خواهی ،باید سه روز با من گدایی کنی تا به دخترم نگویی گدا .
مهندس بعد از مدّتی فکرکردن قبول کرد .
روز دوم گدایی ، دخترک دید مهندس گریه می‌کند .
علت را پرسید .

مهندس گفت: به خاطر خودم گریه می‌کنم که چندین سال در عسلویه
وقتم را تلف کردم !!!

اصالت بهتر است یا تربیت خانوادگی؟

اصالت گربه موش‌گرفتن است !
روزی شاه عباس در اصفهان به خدمت عالم زمانه شیخ بهایی رسید. پس از سلام و احوال‌پرسی از شیخ پرسید:
در برخورد با افراد اجتماع اصالت ذاتیِ آن‌ها بهتر است یا تربیت خانوادگی‌شان؟
شیخ گفت : هر چه نظر حضرت اشرف باشد همان است، ولی به نظر من "اصالت" ارجح است.
شاه بر خلاف او گفت : شک نکنید که "تربیت" مهم‌تر است.
بحث میان آن دو بالا گرفت و هیچ‌یک نتوانستند یکدیگر را قانع کنند.
به ناچار شاه برای اثبات حقانیت خود او را به کاخ دعوت کرد تا حرفش را به کرسی نشاند.
فردای آن روز هنگام غروب شیخ به کاخ رسید.
بعد از تشریفات اولیه وقت شام فرا رسید. سفره‌ای بلند پهن کردند ولی چون چراغ و برقی نبود مهمانخانه سخت تاریک بود.
در این لحظه پادشاه دستی به کف زد و با اشاره او چهار گربه شمع به دست حاضر شدند و آنجا را روشن کردند.
در هنگام شام، شاه دستی پشت شیخ زد و گفت:

دیدی گفتم "تربیت" از "اصالت" مهم تر است؟
ما این گربه‌های نااهل را اهل و رام کردیم که این نتیجه اهمیت "تربیت" است.
شیخ در عین این که هاج و واج مانده بود گفت من فقط به یک شرط حرف شما را می‌پذیرم و آن این که فردا هم گربه‌ها مثل امروز چنین کنند.
شاه که از حرف شیخ سخت تعجب کرده بود گفت:
این چه حرفی است؟ فردا مثل امروز و امروز هم مثل دیروز!
کار آن ها اکتسابی است که با تربیت و ممارست و تمرین یاد انجام می‌شود.
ولی شیخ دست‌بردار نبود که نبود تا جایی که شاه عباس را مجبور کرد تا این کار را فردا تکرار کند.لذا شیخ فکورانه به خانه رفت.
او وقتی از کاخ برگشت بی‌درنگ دست به کار شد.
چهار جوراب برداشت و چهار موش در آن نهاد.
فردا او باز طبق قرار قبلی به کاخ رفت تشریفات همان و سفره همان و گربه‌های بازیگر همان .شاه که مغرورانه تکرار مراسم دیروز را تاکیدی بر صحت حرف‌هایش می‌دید، زیر لب برای شیخ رجز می‌خواند که در این زمان شیخ موش‌ها را رها کرد.
در آن هنگام هنگامه‌ای به پا شد یک گربه به شرق دیگری به غرب آن یکی شمال و این یکی جنوب.....
این بار شیخ دستی بر پشت شاه زد و گفت: شهریارا ! یادت باشد اصالت گربه موش‌گرفتن است .گرچه "تربیت" هم بسیار مهم است.
ولی"اصالت" مهم‌تر!
یادت باشد با "تربیت" می‌توان گربۀ اهلی را رام و آرام كرد.
ولی هرگاه گربه موش را دید به اصل و "اصالت" خود بر می‌گردد.


و این است حکایت بعضی تازه به دوران رسیده‌ها.

ﺁﻥ ﻧﺨﻞِ ﻧﺎﺧﻠﻒ ﮐﻪ ﺗﺒﺮ ﺷﺪ ﺯ ﻣﺎ ﻧﺒﻮﺩ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﮔﺮ ﺷﮑﻨﺪ ﺳﺎﺯ ﻣﯽ‌ﺷﻮﯾﻢ

ﺻﺎﺋﺐ ﺗﺒﺮﯾﺰی

غم و شادی

☘غم به شما عمق می‌دهد و شادی ارتفاع.
غم ریشه‌هایتان را گسترده می‌کند و شادی شاخه‌هایتان را .
شادی مثل درختی است که به سمت آسمان می‌رود،

و غم مانند ریشه‌هایی که تا بطن زمین پایین می‌روند.

هر دو مورد نیازند، و هرچه درختی بلندتر شود، هم‌زمان ریشه‌هایش عمیق‌تر می‌شوند...☘

"اوشو"

نظر استاد مجتهدشبستری دربارۀ عبادات

من بر این باورم که در عبادات هم باید تجدید نظرهایی بشود.

محمد مجتهد شبستری

١- من بر این باورم که در عبادات هم باید تجدیدنظرهایی بشود، به نظر من در عبادات باید مفهوم «وجوب» را کنار گذاشت و به‌جای آن، مفهوم «توصیه» را باید قرار داد. مفهوم وجوب که واجب است ظهر چنین نماز بخوانید و واجب است که روزه بگیرید. این مفهوم به باور من اعتبار خود را از دست داده است. عبادات را به‌عنوان یک سلسله اعمال بدنی، روحی و روانی که به منظور تعالی روحی مفیدند، می‌توان «توصیه» کرد. این عبادات (اگر) با مراعات اصول اخلاقی و زیستن اخلاقی باشد، برای عدّه‌ی زیادی بهداشت روانی به‌ دنبال داشته و آنان را تعالی می‌بخشد.

من عرض می‌کنم: آنچه اصل و اساس تقرّب انسان به خداست، فضیلت‌های اخلاقی و اعمال متناسب با آن‌ها است، «خُلق» شریف است نه دولّا راست شدن. باید توصیه کرد که خُلق عوض شود و ساختار فضیلتی تغییر یابد. اگر آن ساختار فضیلتی تغییر نکند هزار بار هم آدمی عبادت کند، به هیچ جایی نمی‌رسد. یعنی درست برعکس آنچه اکنون رایج است که به عبادات اصالت داده می‌شود. من با این رویّه کاملاً مخالفم. توصیه باید به کسب فضایل اخلاقی و مزیّن شدن به خلق‌های انسانی باشد.

٢- من از تعابیری که از آن‌ها تکلیف در زمینه‌ی عبادات بر‌می‌آید، اجتناب می‌کنم. با یک مثال این را روشن کنم. وقتی بچّه‌ای بدغذا است و غذا نمی‌خورد، پدر و مادرش می‌گویند: فرزندم اگر فلان غذا را نخوری، وقتی بزرگ شدی، بیماری پوکی استخوان می‌گیری. همین معنا را هم می‌توان برای کسب تعادل روحی روانی و تعالی به عبادات توصیه کرد نه آن معنایی که در وجوب هست، نوعی تکلّف و رنج در آن موجود است.

به مخاطبان باید گفت اگر می‌توانید این اعمال را آن‌طور که در طبیعت افعال عبادی هست، توصیه می‌کنیم که این کارها را انجام دهید. امّا اگر به هر علّت نتوانستید چنین کنید، به ‌قدر مقدور این اعمال را به‌جا آورید. هر قدر که می‌توانید ارتباط خود را با خداوند قطع نکنید و کارهایی در این زمینه انجام دهید. به نظر من دستور از بالا، تغییری در این وضعیت ایجاد نمی‌کند. باید به آنان گفت اگر نمی‌توانید مثلاً نمازهای یومیّه را یا روزۀ سی روز ماه رمضان را با آن شرایط و آمادگی‌های لازم روحی و اخلاقی انجام دهید، اعمال سبک‌تری را به‌عنوان جایگزین انجام دهید نه این که اگر نمازها را نخوانی و روزه‌ها را نگیری گناه دارد و معذَّب خواهی شد!

نکته‌ی دیگر این است که من نوع رایج در دعوت به عبادات رسمی با برچسپ و خطاب تکلیفی را کاملاً در بحران می‌بینم. افراد بسیاری هستند که در رودربایستی گیر کرده‌اند و این اعمال را انجام می‌دهند ولی در خلوت خود آن‌ها را انجام نمی‌دهند و این وضع موجب شیوع نفاق و ریا شده است. آن‌طور که گفتم اگر عبادات جنبۀ توصیه‌ای پیدا کنند، در خانواده‌ها اختلاف پیدا نمی‌شود و تفاوت‌های فردی و سنخ روانی اعضای آن که از همدیگر متفاوت است، در نظر گرفته می‌شود.

٣- به نظر من آیاتی که در قرآن از مادّۀ تکلیف به کار گرفته شده است، به هیچ‌وجه به معنای تکلیف کلامی و فقهی نیست. واژۀ تکلیف در معنای کلامی و فقهی، تاریخ پیدایش دارد. هم ا‌کنون کتابی در نظرم هست که رسالۀ دکتری یک دانشمند خارجی است، در این کتاب بررسی شده که واژۀ تکلیف در معنای رایج فعلی، چگونه در میان مسلمانان پیدا شده است. البتّه من منکر این نیستم، ممکن است کسی در اثنای ارتباط معنوی با خدا در مراحل تعالی روانی خودش برای خودش، تکلیف تجربه کند. این غیر از آن تکلیف است که در بیان و خطاب دینی رایج ما حضور دارد و باید آن را کنار گذاشت.
@Tafakkor

یک چراغ فانوس بخرید!!

مردی شباهنگام وارد روستایی شد. به گرمابه آبادی رفت. دید فضای گرمابه تاریک است. وقتی در تاریکی نخستین گام را برداشت،یکی فریاد زد: خان بالا را نمالی!

وقتی می‌خواست گام دوم را بردارد،یکی فریاد کشید: خان پایین را نمالی!

خلاصه با هر گام یکی داد می‌زد: خان چپ و خان راست و خان....را نمالی!

ناگهان مرد فریاد کشید: یکی از این خان‌ها را بفروشید و با پولش یک چراغ فانوس بخرید!!

دو انسان متفاوت

👈 "زمانی دو انسان وجود داشتند :

وقتی آن‌ها دو ساله بودند، با دست‌هایشان همدیگر را زدند.
هنگامی که دوازده ساله شدند، با چوب‌دستی و سنگ به هم حمله کردند.
زمانی که بیست و دوساله شدند، با تفنگ به هم شلیک کردند.
وقتی چهل و دو ساله شدند، به هم بمب پرتاب کردند.
هنگامی که شصت و دو ساله شدند، بیمار شدند. وقتی هشتاد و دو ساله شدند، مُردند و کنار هم به خاک سپرده شدند.

و زمانی که پس از صد سال کِرمی قبر آن‌ها را سوراخ کرد، اصلاً متوجّه نشد که در اینجا دو انسان متفاوت به خاک سپرده شده‌اند. خاک، همان خاک بود."

📚 اندوه عیسی
✍️ ولفگانگ بورشرت (نویسنده و شاعر آلمانی)
مترجم : سیامک گلشیری

#طنزسیاهنمایی. 1003

تورُّم چون هیولایی به سفره‌ حمله‌ور گشته...

گفت: به نظر تو چرا روزبه‌روز از ارزش ریال، پول ملّی ایران در برابر دلار،پول ملّی آمریکا کاسته می‌شود؟

گفتم: احتمالاً این افزایش نرخ دلار نسبت به ریال حبابی توهُّمی است.

گفت: اگر این حبابی خیالی است چرا هم مردم آن را باور کرده‌اند،هم مسئولان. در بحبوحۀ جنگ ما با آمریکا و اسرائیل، مردم جنگجو و شریف و همیشه در صحنه ، از ترسِ آینده‌شان، هرچه را دارند و ندارند،می‌فروشند و به پولِ کشور دشمن تبدیل می‌کنند؟

گفتم: مسئولان نیز نباید این توهُّم را جدّی بگیرند.

گفت:متاسّفانه همه در افزایش نرخ دلار مسئول‌اند.

گفت: در حالی که ده‌ها سال است که نرخ برابری پول ملّی کشورهای همسایه و مسلمان ما نظیر عربستان،قَطَر و امارات با دلار تقریباً ثابت است،چرا ریال ما نزدیک به 40 هزار برابر نسبت به دلار بی‌ارزش شده است؟!
چرا مردم ما که در حال جنگ با یک کشور دیگرند، به پولِ دشمن بیشتر از پولِ خودشان اعتماد دارند؟

گفتم: بله، مردم ما در حال جنگ با آمریکا هستند، ولی در عمل می‌بینند نرخ همۀ مایحتاج مردم اعمّ از مسکن،خودرو،غذا،دارو و حتّی خدمات پابه‌پای نرخ دلار افزایش می‌یابد، مردم، پولِ دشمن را امن‌تر از پولِ خودشان می‌دانند،

گفت :

دلار ار می‌پرد بالا مکن ناله، مکن زاری
که این غول بیابانی ندارد با کسی یاری

فغان از این هیاهوها که شد حاصل زیان‌کاری
که مردم می‌کشند آهی از این اوضاعِ اِجباری

چو پول بی‌حساب آمد به سان سیلِ توفنده
ریالِ خسته اُفتاده به روز زار و بیماری

تورُّم چون هیولایی به سفره حمله‌ور گشته
نمانده قدرت پولی به غیر از ابرِ رگباری

ز تحریم و ز قفلِ نفت، ارز از ما گریزان شد
چو سایه محو و پنهان گشت در ایّامِ ناچاری

خبرهای بد و جنگ و سیاست شد نمک بر زخم
پرانده هوش از سرها به وقت خواب و بیداری

چو سرمایه به یغما رفت و ارز صادراتی گُم
تراز بانک‌ها لنگید در این بازارِ عطّاری

در این غوغای بی‌رحم و در این رزمِ تهی‌دستان
کمر بستند بر غارت به رسمِ مردم‌آزاری

در این ورطه که می‌پاشد ز هم شیرازۀ هستی
مگر طنزی برانگیزد غبار از جانِ افگاری

(لهراسب حسینی شه‌پریان)

گفتم: باز هم #سیاهنمایی کردی؟!

#شفیعی_مطهر

💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖 ☀️

برای دستیابی به دانلود رایگان کتاب‌ها و دیگر آثار این قلم در

کانال گزین‌گویه‌های مطهر،لطفا روی لینک زیر کلیک فرمایید.

https://t.me/nedayemotahar

#طنزسیاهنمایی. 1002

چه کسانی از فیلترکردن اینترنت سود می‌برند؟

گفت: آیا تو می‌دانی چه کسانی از ارتقای سطح فهم و آگاهی مردم هراسان‌اند؟

گفتم:تو چطور می‌فهمی که چه کسی یا کسانی از بالاتررفتن سطح آگاهی مردم می‌ترسند؟

گفت: معلوم است! آنان که با کاهش سرعت اینترنت و فیلترکردن برخی سایت‌ها و شبکه‌های پیام‌رسانی می‌کوشند جلوی آگاهی مردم را بگیرند!

گفتم: اینان چه کسانی‌اند؟معرّفی کن تا مردم نیز اینان را بشناسند!

گفت: در جلسه ستاد فضای مجازی محمّدامین آقامیری، رئیس مرکز ملّی فضای مجازی

و جبلّی، رئیس سازمان صداوسیما رای منفی به بازگشایی اینترنت دادند!!

یکی از کسانی که باعث شد بعد از جنگ ۱۲روزه با وجود اتّصال اینترنت، واتس‌اپ فیلتر بماند، آقامیری بوده است.(شرق)

گفتم: واقعاً شرم‌آور است که در هزارۀ سوم و در اُمُّ‌القُرای جهان اسلام به بهانۀ این که می‌پندارند مردم خود فاقد درک و فهم و شناخت حق و باطل‌اند،بنابراین باید راه آگاهی مردم را سد کنند،تا مبادا گمراه شوند!!

اینان خود را قیّم مردم می‌پندارند! و خیال می‌کنند باید مردم را به زور هم که شده!! به بهشت ببرند!! در حالی که خداوند به پیامبر اکرم(ص) تصریح می‌کند که «بر عهدۀ پیامبر نیز جز رساندن [پیام خدا] نیست.» ( مَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ ۗ ...- مائده،99)

یکی از صحابه می‌گوید: از پیغمبر خدا شنیدم که فرمود:
در بنی‌اسرائیل دو کس بودند یکی مجتهد و زاهد و دیگری مُذنب و گناهکار! مجتهد همواره او را سرزنش می‌کرد و می‌گفت: ترک این کارها کن!
مُذنب می‌گفت: من خود دانم و خدای خود! تو را با من چه کار است؟
یک روز که گناهی بزرگ از او سرزد، مجتهد به او گفت: گناه را بس کن.
مُذنب گفت: مگر تو مبعوث از طرف خدایی که چنین امر و نهی می‌کنی؟ بدان که خدا تو را نیامرزد و به بهشت نخواهی رفت!
سپس فرشته‌ مرگ را فرستاد و آن‌ها قبض روح کرد و گناهکار را داخل بهشت و مجتهد زاهد را وارد دوزخ کردند!!
( تفسیر ادبی و عرفانی کشف‎الاسرار خواجه عبدالله انصاری )

گفتم: پس با این حساب، اگر اینترنت را فیلتر یا قطع کنند تا مردم گمراه نشوند، چرا خودشان اینترنت دارند؟!

گفت: برای این‌که مردم را از گمراهی نجات بدهند، نه این‌که خودشان راه را گم کنند!

گفتم: باز هم #سیاهنمایی کردی؟!

#شفیعی_مطهر

☘️🌺🍃🌸☘️🌺🍃🌸☘️🌺🍃🌸

برای دستیابی به دانلود رایگان کتاب‌ها و دیگر آثار این قلم در

کانال گزین‌گویه‌های مطهر،لطفا روی لینک زیر کلیک فرمایید.

https://t.me/nedayemotahar

انسان كور را می‌توان درمان كرد،ولی...

✅ جالب و خواندنی

👈 انسان كور را می‌توان درمان كرد...
ولی نادان متعصّب را هرگز.

👈 تعصُّب كور‌‌كورانه انسان بينا را كودن می‌كند.

تعصُّب يك امر اشتباه است، حال فرقی نمی‌كند كه اين تعصُّب نسبت به دين، مذهب، نژاد، قوم، رنگ و حتّی فردی باشد.

👈 انسان متعصِّب برای مخفی‌كردن ضعف اجتماعی خود همواره در حال فرافكنی، تهمت، افتراء، دروغ‌پردازی، جعل‌سازی نسبت به منتقدان خويش است؛
غافل از اين‌كه برجسته‌ترين صفات يک انسان بزرگ، اعتراف شجاعانه او به اشتباهات گذشته‌ی خويش است.

از تعصُّب بپرهيزيم...
تعصّب، بیجا و بجا ندارد!!!
تعصّب، تعصُّب است؛
هركس به وسعت تفكُّرش آزاد است.
🍃🌸

مگر تو مبعوث از طرف خدایی؟!

یکی از صحابه می‌گوید: از پیغمبر خدا شنیدم که فرمود:
در بنی‌اسرائیل دو کس بودند یکی مجتهد و زاهد و دیگری مُذنب و گناهکار! مجتهد همواره او را سرزنش می‌کرد و می‌گفت: ترک این کارها کن!
مُذنب می‌گفت: من خود دانم و خدای خود! تو را با من چه کار است؟
یک روز که گناهی بزرگ از او سرزد، مجتهد به او گفت: گناه را بس کن.
مُذنب گفت: مگر تو مبعوث از طرف خدایی که چنین امر و نهی می‌کنی؟ بدان که خدا تو را نیامرزد و به بهشت نخواهی رفت!
سپس فرشته‌ مرگ را فرستاد و آن‌ها قبض روح کرد و گناهکار را داخل بهشت و مجتهد زاهد را وارد دوزخ کردند!!
( تفسیر ادبی و عرفانی کشف‎الاسرار خواجه عبدالله انصاری )

با این سرعت به کجا می‌رویم؟!

☘مردی به سرعت و چهارنعل، با اسبش می تاخت. این طور به نظر می‌رسید که به جای بسیار مهمّی می‌رفت.

مردی که کنار جاده ایستاده بود، فریاد زد؛ کجا می‌روی؟

مرد اسب سوار جواب داد: نمی‌دانم از اسب بپرس!

این داستان زندگی خیلی از مردم است.
آن‌ها سوار بر عادت‌ها و باورهای غلطشان می‌تازند، بدون این که بدانند به کجا می‌روند…☘

"دارن هاردی"

😔📣 ابراز همدردی شاعر افغانستانی

-حمید تقدیمی- با زلزله‌زدگان استان کرمانشاه در شعری زیبا :

از دیار پهلوانان می‌رسد فریادها
قصر شیرین واژگون شد بر سر فرهادها

غیرت این کوچه‌ها از هر نسیمی سر شکست
حال بر ویرانه می‌رقصد غبار و بادها

کُرد من با سُمِّ اسب خود زمین را رام کن
ای شکوه ماندگار از تاج‌ و تخت مادها

کُرد یعنی مردی و غیرت، شهامت در نبرد
هیچ توصیفی نداری غیر از این در یادها

قامتت را راست کن از زیر این آوار تا
شک کند بر استواریِ خودش فولادها

موج این لرزش گذشت از کوه‌ها و دشت‌ها
با شما لرزید کابل، بلخ و عشق آبادها

😔😔🌺🌺👏👏🌸🌸👍👍🍃🍃

#طنزسیاهنمایی.1001

حقوق معلّمان در ایران و عراق

💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖

گفت: معاون محترم رئیس جمهور فرموده‌اند: قیمت واقعی بنزین ۷۰ / ۸۰ هزار تومان است.

گفتم: به ایشان یادآور شوید در همین کشور همسایۀ ما "عراق" معلّم‌های بازنشسته بین ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ دلار حقوق می‌گیرند و یک مدیر با سابقۀ ۱۵ سال نزدیک به ۲میلیون دینار .

گفت: بنابراین یک معلّم عراقی می‌تواند تنها با ۱۵۰ هزار دینار یعنی کمتر از ۱۰ درصد حقوق خود به برکت قدرت ماورایی ریال ، ۱۵ روز قم ، مشهد، شمال و کاشان و اصفهان را زیارت و سیاحت کند و اگر با گروهی ۱۰ نفره بخواهد بیاید تنها حقوق یک ماهش را در این ۱۵ روز صرف نموده ، در بهترین هتل‌ها اسکان می‌یابد و بهترین غذاها را نوش جان می‌کند و با بهترین سوغاتی‌ها به کشور خود بر می‌گردد.

گفتم: حالا من می‌خواهم خدمت جناب عارف پیشنهاد کنم حدّ اقل حقوق یک کارگر یا معلّم را ۱۵۰ میلیون تومان قرار دهید. آن وقت از قیمت بنزین بالا صحبت بفرمایید.

گفت: آخر هر حرفی را که نباید گفت! می‌ترسم این #طنزسیاهنمایی را نیز فیلتر کنند!

گفتم: آخر نابغه! #طنزسیاهنمایی را که نمی‌شود فیلتر کرد!

گفت: چرا نمی‌شود؟ حالا خواب و رویا را نیز فیلتر می‌کنند!

یک شب آنجلینا جولی آمد به خوابم! از آن شب به بعد خوابم فیلتر شده، چشم‌هایم را که می‌بندم سخنرانی پخش می‌شود!!

گفتم: باز هم #سیاهنمایی کردی؟

#شفیعی_مطهر

☘️🌺🍃🌸☘️🌺🍃🌸☘️🌺🍃🌸

برای دستیابی به دانلود رایگان کتاب‌ها و دیگر آثار این قلم در

کانال گزین‌گویه‌های مطهر،لطفا روی لینک زیر کلیک فرمایید.

https://t.me/nedayemotahar

چرا شکسپیر برای فرزندش بادکنک می‌خرد؟!

ویلیام شکسپیر می‌گوید:

اگه يک روزی فرزندی داشته باشم،
بيشتر از هر اسباب بازی ديگری برایش بادكنك می‌خرم.
بازی با بادكنک خيلی چيزها را به بچه ياد مي‌دهد.
به او ياد مي‌دهد كه بايد بزرگ باشد اما سبك، تا بتواند بالاتر برود.
به او ياد مي‌دهد كه چيزهای دوست‌داشتنی مي‌توانند در يک لحظه، حتّی بدون هيچ دليلی و بدون هيچ مقصّری از بين بروند.
پس نبايد زياد به آن‌ها وابسته بشود.
و مهم‌تر ازهمه به او ياد مي‌دهد كه وقتی چيزی را دوست دارد، نبايد آن‌قدر بهش نزديك بشود و فشار بياورد كه راه نفس كشيدنش را ببندد، چون ممكن است برای هميشه از دستش بدهد.
و این که وقتی یک نفر را خیلی برای خودت بزرگ کنی در آخر می‌ترکد و به صورت خودت می‌خورد!

دنیا به خاطر کارهای خوب‌تان از شما قدردانی نمی‌کند

#درس_زندگی
@IRanBidar

روزی یک معلّم در کلاس ریاضی شروع به نوشتن بر روی تخته‌سیاه کرد :
9*1=7
9*2=18
9*3=27
9*4=36
9*5=45
9*6=54
وقتی کارش تمام شد به دانش‌آموزان نگاه کرد ، آن‌ها دیگر نتوانستند جلوی خود را بگیرند و شروع به خنده کردند . وقتی او پرسید چرا می‌خندید ، یکی از دانش‌آموزان اشاره کرد که معادله اولی اشتباه است!
معلّم پاسخ داد : "من معادله اول را عمداً اشتباه نوشتم! ، تا درسی بسیار مهم به شما دهم.
دنیا با شما همین‌گونه رفتار خواهد کرد. همان‌طور که می‌بینید من 5 معادله را درست نوشتم، اما شما به آن‌ها هیچ اهمّیّتی ندادید! همه‌ی شما فقط به خاطر آن یک اشتباه به من خندیدید و من را قضاوت کردید . دنیا همیشه به خاطر موفّقیّت‌ها و کارهای خوب‌تان از شما قدردانی نمی‌کند، اما در مقابل یک اشتباه سریع با شما برخورد خواهد کرد . پس قوی‌تر از قضاوت‌هایی که همیشه وجود خواهند داشت باشید ..
@IRanBidar

📚✨ حتی دیکتاتور هم ارزش نخبگان را می‌فهمد! 🖋️🌿

روایت می‌کنند که ژوزف استالین، رهبر اتّحاد جماهیر شوروی، هر روز صبح روزنامه‌ها را می‌خواند و نوشته‌های ماکسیم گورکی، نویسندۀ بزرگ روس، را با دقّت دنبال می‌کرد.

روزی مقاله‌ای از گورکی خواند که در آن از صدای قطار حمل زغال‌سنگ شکایت کرده بود؛ قطاری که از نزدیکی خانۀ روستایی‌اش عبور می‌کرد و آرامش صبحگاهی او را بر هم می‌زد و پرندگان را می‌ترساند. 🐦

استالین یکی از مشاورانش را فراخواند و نظر او را درباره این شکایت پرسید.

مشاور با لحنی قاطع پاسخ داد:

ـ قربان، اگر دستور بدهید، می‌توانیم او را دستگیر کنیم و به زندان بیندازیم!

استالین لبخندی زد و گفت:

ـ می‌خواهی ماکسیم گورکی را دستگیر کنم؟ مردی را که کلماتش در خانه‌های مردم روسیه جاری است و اندیشه‌هایش در قلب آنان زندگی می‌کند؟ نه! مهندسان و کارگران را فرا بخوانید تا راهی پیدا کنند و مسیر راه‌آهن را از خانه او دور سازند.

مشاور از این تصمیم شگفت‌زده شد و پرسید:

ـ قربان، چرا برای شکایت یک نویسنده تا این اندازه اهمّیّت قائل هستید؟

استالین پاسخ داد:

ـ صاحبان قدرت روزی از صحنه روزگار کنار می‌روند، اما نویسندگان و اندیشمندان در حافظۀ ملّت‌ها زنده می‌مانند.

البتّه این حکایت را باید با احتیاط تاریخی نقل کرد؛ اما پیام آن، مستقل از صحّت جزئیات روایت، ارزش اندیشیدن دارد.

استالین در سال ۱۹۳۶، پس از مرگ گورکی، در مراسم تشییع او شرکت کرد. با این حال، هیچ رفتار نمادینی نمی‌تواند واقعیّت سرکوب‌های دوران حکومت او را از تاریخ پاک کند.

🌱 اما پیام اصلی این داستان چیست؟

فاجعه از آنجا آغاز می‌شود که حاکم، منتقد خود را دشمن می‌بیند، هنرمند را رقیب می‌پندارد و اندیشمند مستقل را خطری می‌داند که باید صدایش خاموش شود.

در حالی که نویسنده با قلمش، هنرمند با اثرش و اندیشمند با افکارش، به جامعه جان می‌بخشند و راهی تازه پیش روی نسل‌های آینده می‌گشایند.

حاکمی که از نقد می‌ترسد، شاید بتواند صدایی را خاموش کند، اما نمی‌تواند اندیشه‌ای را که در ذهن مردم ریشه دوانده است، به‌آسانی از میان ببرد.

قدرت ممکن است دیوارها را بسازد، کاخ‌ها را برپا کند و فرمان‌ها را به اجرا درآورد؛ اما این فرهنگ و هنر است که به یک سرزمین هویت می‌بخشد و نام آن را در حافظه تاریخ ماندگار می‌کند.

🌳 حاکمی را تصوُّر کنید که درختی را از ریشه می‌کند، فقط به این دلیل که از میوه‌هایش خوشش نمی‌آید!

او شاید صاحب باغ باشد، اما با بریدن آن درخت، تنها یک فرد را مجازات نمی‌کند؛ بلکه خود و نسل‌های آینده را از سایه، شکوفه و میوه‌های آن محروم می‌سازد.

حاکم خردمند می‌داند که درخت اندیشه متعلّق به یک شخص نیست؛ میوه‌های آن متعلّق به تمام جامعه و نسل‌هایی است که هنوز نیامده‌اند.

✨ حکمت داستان:

قدرت، جایگاه حاکم را در زمان خودش تعیین می‌کند؛ اما فرهنگ، هنر و اندیشه، جایگاه یک ملّت را در تاریخ بشریّت می‌سازند.

حاکمی که از اندیشمندان می‌ترسد، شاید اطراف خود را از صدای مخالفان خالی کند، اما حاکمی که به آنان میدان می‌دهد، به کشورش فرصت رشد و ماندگاری می‌بخشد.

زیرا حاکمان روزی از یادها می‌روند، اما اندیشه‌های بزرگ، نسل به نسل زندگی می‌کنند. 🌹📖

✍️📖 #QassemZahiriRad

راز استادی ۳۴:

معلّم قصّه‌گو

نعمت‌الله فاضلی

«ادبیات کلاسیک، حقایق هستی و زندگی‌اند که جامه‌ای فاخر به تن دارند».

می‌خواهم برایتان قصّه‌ای بگویم؛ قصّه‌ای که در سرشت و سرنوشتم نقش تعیین‌کننده‌ای داشت. شما هم آن را بخوانید و بکوشید قصّه بگویید.
نوروز سال ۱۳۷۳ بود. سه سالی می‌شد که در مقام مربّی جوان در دانشگاه خوارزمی تدریس می‌کردم. به دیدن دایی هاشم‌خان رفتم؛ مردی بلندبالا، همیشه خندان و خوش‌پوش که از مدیران برجسته راه‌آهن در دوران پهلوی بود. او از نخستین دانش‌آموختگان دانشگاه تهران و از شاگردان بدیع‌الزمان فروزانفر بود. دایی‌ام، افزون بر دانش و تجربه، ذوق ادبی و قدرت بیان کم‌نظیری داشت. آدم‌ها به او علاقه‌مند بودند، زیرا سخنش فقط حامل اطلاعات نبود؛ گرما و شیرینی داشت و در جان آدم می‌نشست.
وقتی فهمید معلّم دانشگاه شده‌ام، خوشحال شد و از استادان دوران دانشجویی‌اش گفت. بعد توصیه‌ای کرد که هنوز پس از گذشت سال‌ها در گوشم طنین‌انداز است. گفت:

«دایی‌جان، معلم و استاد باید شعر بلد باشد، ادبیات بداند و قصّه‌های خوب بگوید؛ تازه، قصّه را هم باید خوب بگوید. بدون زبان و ذائقه ادبی نمی‌توان حال‌وهوایی گرم و گیرا در کلاس آفرید.»

به او گفتم :نسل امروز دیگر مثل نسل شما شیفتۀ شعر و ادبیات کلاسیک نیست.

دایی‌جان با لبخند پاسخ داد: «نعمت‌جان، این‌طور نیست. اگر شعر و قصّه را به‌جا و با بیان مناسب بگویی، همه شیفته‌اش می‌شوند. ادبیات کلاسیک، حقایق هستی و زندگی‌اند که جامه‌ای فاخر به تن دارند. تلخ نیستند؛ شیرین‌اند.»

سپس تأکید کرد که من، به‌عنوان مردم‌شناس و معلّمی که می‌خواهد مردم‌شناس تربیت کند، باید با زبان شعر و قصّه به دنیای ذهن جوان‌ها راه پیدا کنم.
آن روز نمی‌دانستم این توصیه تا چه اندازه در زندگی حرفه‌ای‌ام اثر خواهد گذاشت. بعدها کوشیدم به آن عمل کنم. کتاب‌هایی چون قابوس‌نامه و اخلاق ناصری را به کلاس می‌بردم و از حکایت‌ها و اندیشه‌هایشان برای آموزش جامعه‌شناسی هنر و ادبیات بهره می‌گرفتم. اما این کار برایم بی‌هزینه نبود. در این کتاب‌ها درباره موضوعاتی چون شراب‌خواری، اعتدال و اخلاق نیز بحث شده است. خواندن و بررسی این مباحث در کلاس موجب شد شایعه کنند که گویا من شراب‌خواری را ترویج می‌کنم! ماجرا به گزینش و فشارهای اداری کشید و سرانجام از دانشگاه خوارزمی به دانشگاه علّامه طباطبایی آمدم.
امروز که به آن تجربه بازمی‌گردم، بیش از تلخی ماجرا، به اهمّیّت آزادی خواندن، اندیشیدن و تفسیرکردن فکر می‌کنم. اگر نتوانیم متون کلاسیک را در زمینه تاریخی و فرهنگی خودشان بخوانیم و میان فهمیدن یک اندیشه و تأیید آن تفاوت بگذاریم، چگونه می‌توانیم دانشجویانی تربیت کنیم که پیچیدگی انسان و جامعه را بفهمند؟ ادبیات فقط مجموعه‌ای از پندهای اخلاقی نیست؛ میدان گفت‌وگو با تجربه‌های انسانی، تناقض‌ها و پرسش‌های ماندگار زندگی است.
سال‌ها بعد فهمیدم سخن دایی‌جانم فقط توصیه‌ای برای شیرین سخن گفتن نبود؛ در دل آن، نظریه‌ای درباره آموزش نهفته بود. جروم برونر، روان‌شناس برجسته، میان شیوه علمی و شیوه روایی اندیشیدن تمایز می‌گذارد. علم به ما کمک می‌کند الگوها و روابط را بشناسیم؛ روایت نشان می‌دهد این روابط در زندگی آدم‌های واقعی چگونه تجربه می‌شوند. آمار می‌تواند ابعاد نابرابری آموزشی را آشکار کند، اما قصّه دانش‌آموزی که از شرم فقر در کلاس خاموش می‌ماند، به ما کمک می‌کند معنای انسانی آن نابرابری را نیز دریابیم. روایت جایگزین علم نیست؛ راهی برای عمیق‌تر کردن فهم علمی است.
برای من که انسان‌شناس هستم، این نکته اهمّیّت بیشتری دارد. مردم‌شناس باید بتواند به قصّه‌های مردم گوش دهد، جهان را از منظر آنان ببیند و پیش از داوری، معنای تجربه‌هایشان را بفهمد. کلیفورد گیرتز نیز بر اهمّیّت تفسیر معنا در زمینۀ فرهنگی تأکید می‌کرد. قصّۀ خوب ما را برای لحظاتی وارد جهان دیگری می‌کند؛ جهانی که شاید با تجربه و باورهای ما متفاوت باشد. در این مواجهه، امکان می‌یابیم انسان را نه به‌صورت یک مفهوم انتزاعی، بلکه در پیچیدگی زندگی واقعی‌اش بشناسیم.
البته هر قصّه‌ای آموزنده نیست و هر معلّم خوش‌بیانی الزاماً استاد خوبی نمی‌شود. قصّه‌گویی اگر به خودنمایی یا تحمیل عقیده تبدیل شود، می‌تواند اندیشه را محدود کند. قصّۀ خوب باید راه پرسش را باز کند، نه این که پاسخ نهایی را به دانشجو تحمیل کند. استاد باید به دانشجویان فرصت دهد روایت را نقد کنند، از منظر دیگری ببینند و حتی با برداشت معلّم مخالفت کنند. مهم‌تر از آن، استاد قصّه‌گو باید شنوندۀ خوبی هم باشد؛ زیرا دانشجویان نیز با داستان زندگی، امیدها، شکست‌ها و تجربه‌های خود وارد کلاس می‌شوند.
اکنون باور دارم که دانشجویان فقط برای آموختن مفاهیم و نظریّه‌ها به کلاس نمی‌آیند؛ آنان در جست‌وجوی معنایی برای دانسته‌هایشان و راهی برای فهم بهتر زندگی نیز هستند. ممکن است سال‌ها بعد جزئیات درسی را فراموش کنند، اما

یک شعر، یک حکایت یا قصّه‌ای که در لحظه‌ای مناسب شنیده‌اند، در ذهن و جانشان باقی بماند.
دایی هاشم‌خان سال‌هاست که از میان ما رفته است، اما توصیه‌اش هنوز زنده است. اگر بخواهم سخن او را به معلّمان و استادان جوان منتقل کنم، می‌گویم ادبیات بخوانید، شعر بدانید و قصّه بگویید؛ نه برای آن که کلاس را زیباتر کنید، بلکه برای آن که انسان را بهتر بفهمید. قصّه بگویید تا مفاهیم به زندگی پیوند بخورند و به قصّه‌های دانشجویانتان گوش دهید تا بدانید آموزش رابطه‌ای یک‌طرفه میان دانایان و نادانان نیست.
معلّم خوب کسی نیست که فقط اطّلاعات بیشتری دارد یا زیباتر سخن می‌گوید؛ کسی است که می‌تواند دانایی را به تجربه‌ای معنادار تبدیل کند. استادی، در عمیق‌ترین معنای خود، هنر روایت کردن جهان به گونه‌ای است که دیگری بتواند آن را دوباره ببیند، درباره‌اش پرسش کند و شاید در پرتو آن، راه تازه‌ای برای زندگی و اندیشیدن پیدا کند.
این همان چیزی است که دایی هاشم‌خان در نوروز ۱۳۷۳ به من آموخت: معلم باید قصه‌گو باشد؛ قصّه‌ای بگوید که در جان بنشیند و اندیشه را پس از پایان کلاس ادامه دهد.

⭕️✍حکایتی بسیار زیبا و خواندنی
‌
‌آنجا که ناشنوایی راه موفّقیّت است!

چند نفر از پلی عبور می‌کردند که ناگهان دو نفر به داخل رودخانه خروشان افتادند.
همه در کنار رودخانه جمع شدند تا شاید بتوانند به آن‌ها کمک رسانند. ولی وقتی دیدند شدّت آب آن‌قدر زیاد است که نمی‌توان برایشان کاری کرد، به آن دو گفتند که امکان نجاتتان وجود ندارد! و شما به زودی خواهید مرد!!!
‌
در ابتدا آن دو مرد این حرف‌ها را نادیده گرفتند و کوشیدند که از آب بیرون بیایند، امّا همه دائماً به آن‌ها می‌گفتند که تلاشان بی‌فایده است و شما خواهید مرد!!!
‌
پس از مدّتی یکی از دو نفر دست از تلاش برداشت و جریان آب او را با خود برد. امّا شخص دیگر همچنان با حدِّاکثر توانش برای بیرون‌آمدن از آب تلاش می کرد.
‌
بیرونی‌ها همچنان فریاد می‌زدند که تلاشت بی‌فایده است. امّا او با توان بیشتری تلاش می‌کرد و بالاخره از رودخانه خروشان خارج شد. وقتی که از آب بیرون آمد، معلوم شد که مرد ناشنواست.
در واقع او تمام این مدّت فکر می‌کرده که دیگران او را تشویق می‌کنند!!!
‌
«ناشنوا باش وقتی همه از محال‌بودن آرزوهایت سخن می‌گویند»
‌
‌

تنها خلبانی که بر فراز کاخ صدّام دیوار صوتی را شکست!

[ تاریخ سیاه و سفید جهان]
‌ #سپهبد_نادر_جهانبانی معروف به ژنرالِ چشم‌آبی، دشمن قسم‌خوردۀ عراقی‌ها که بر خلاف دستور شاه،با جنگندۀ خود بر فراز کاخ ریاست جمهوری عراق پرواز کرد و دیوار صوتی را شکست و با این کار، صدّام حسین رئیس جمهور وقت عراق را به استهزاء گرفت…

او یک سرباز شایسته و یک مرد تمام عیار بود که بعد از انقلاب خاک ایران را ترک نکرد و در ۲۲ اسفند سال ۱۳۵۷ توسُّط خلخالی تیرباران شد. تیمسار نادر جهانبانی در آخرین لحظه‌ها و در پای جوخۀ آتش به عنوان آخرین تقاضا که همه گمان می‌کردند درخواست عفو و بخشش باشد، اعلام کرد:

هنگام تیرباران چشم‌هایم را نبندید،می‌خواهم شاهد پرواز گلوله‌ها باشم… شاید هیچ کس به اندازۀ صدّام حسین،رئیس جمهور عراق از اعدام تیمسار جهانبانی خشنود نشد.

هنكام تيرباران خود فرمان آتش را صادر كرد! زماني كه جوخه به طرف وي نشانه رفته بود و آمادۀ شلّيك شده بود،او فرياد زد: آتش!!

ياد و نامش گرامي باد! ژنرال چشم ابي . نادر جهانبانی در ۲۲ اسفند ۱۳۵۷ در زندان قصر به حکم صادق خلخالی بر روی پشت بام مدرسهٔ علوی تیرباران شد.

وقتی سپهبد جهانبانی را برای محاکمه آوردند، کاغذی بر گردنش انداختند تا جرمش را بنویسند، اما به نظر می‌رسید او جرمی نداشت، کسی هم پیدا نشد شهادت دهد او جرمی انجام داده. پس روی کاغذ سفید نوشتند: سپهبد نادر جهانبانی عامل فساد.

🆔 @tssjahan

چند برخورد خردمندانه منسوب به چرچیل

* میگن یه روز چرچیل داشته از یه کوچه باریکی که فقط امکان عبور یه نفر رو داشته رد می شده که از روبه‌رو یکی از رقبای سیاسی زخم خورده‌اش می‌رسه. بعد از این که کمی تو چشم هم نگاه می‌کنند، رقیب می‌گه:

من هیچ وقت خودم رو کج نمی‌کنم تا یه آدم احمق از کنار من عبور کنه!

چرچیل در حالی که خودش رو کج می‌کرده، می‌گه:

ولی من این کار رو می کنم.

💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖 ☀️

*نانسى آستور (اولین زنى که در تاریخ انگلستان به مجلس عوام بریتانیاى کبیر راه یافته و این موفّقیّت را در پى سخت‌کوشى و جسارت‌هایش به‌دست آورده بود) - روزى از فرط عصبانیت به وینستون چرچیل (نخست وزیر پرآوازۀ وقت انگلستان ) رو کرد و گفت: من اگر همسر شما بودم توى قهوه‌تان زهر مى‌ریختم.
چرچیل (با خونسردى تمام و نگاهى تحقیرآمیز):

من هم اگـر شوهر شما بودم مى‌خوردمش!

💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖 ☀️

* در جنگ جهانى دوم وقتى که قواى متّحدین (آلمان و ایتالیا و ژاپن ) فرانسه را که جزء قواى متّفقین (انگلیس و فرانسه و آمریکا و شوروى ) بود، شکست دادند و در جولاى سال ۱۹۴۰ میلادى ،انگلستان در میدان نبرد جهانى با دشمن پیروزمند، تنها ماند، در پاریس کنفرانس سرى بین سه نفر از سران جنگ جهانى (چرچیل رهبر انگلستان، و هیتلر رهبر آلمان، و موسولینى رهبر ایتالیا در قصر ((فونتن بلو)) به وجود آمد، در این کنفرانس، هیتلر به چرچیل گفت:

حال که سرنوشت جنگ، معلوم است و بزرگ‌ترین نیروى اروپا و متّفق انگلیس یعنى فرانسه شکست خورده است، براى جلوگیرى از کشتار بیشتر بهتر است، انگلستان قرارداد شکست و تسلیم را امضاء کند، تا جنگ متوقّف شود و صلح به جهان باز گردد.
چرچیل در پاسخ گفت: بسیار متاسّفم که من نمى‌توانم چنین قراردادى را امضاء کنم، زیرا هنوز انگلستان شکست نخورده است و شما را پیروز نمى‌شناسم، هیتلر و موسولینى از این گفتار ناراحت شده و با او به تندى برخورد کردند.
چرچیل با خونسردى گفت: «عصبانى نشوید، انگلیس به شرط‌‌ بندى خیلى اعتقاد دارد، آیا حاضرید براى حلِّ قضیه با هم شرط ببندیم ، در این شرط هر که برنده شد باید بپذیرد».

سران فاشیست و نازیست (هیتلر و موسولینى) با خوشروئى این پیشنهاد را قبول کردند، در آن لحظه هر سه نفر در جلو استخر بزرگ کاخ نشسته بودند، چرچیل گفت: آن ماهى بزرگ را در استخر مى‌بینید؟ هر کس آن ماهى را تصاحب کند، برندۀ جنگ است.

هیتلر فوراً (پارابلوم) خود را از کمر کشید و به این سو و آن سوى استخر پرید و شروع به تیراندازی‌هاى پیاپى به ماهى کرد ولى، سرانجام بى نتیجه و خسته و درمانده بر صندلى خود نشست، و به موسولینى گفت: حالا نوبت تو است.
موسولینى لخت شده به استخر پرید و ساعتى تلاش کرد او نیز بى نتیجه، خسته و وامانده بیرون آمد و بر صندلى خود نشست.

وقتى که نوبت به چرچیل رسید، صندلى راحت خود را کنار استخر گذاشت و لیوانى به‌دست گرفت، در حالى که با تبسّم سیگار برگ خود را دود مى‌کرد، شروع به خالى کردن آب استخر با لیوان نمود، رهبران آلمان و ایتالیا با تعجُّب گفتند: چه مى کنى؟

او در جواب گفت: «من عجله براى شکست دشمن ندارم. با حوصله این روش مطمئن خود را ادامه مى‌دهم. سرانجام پس از تمام‌شدن آب استخر، بى آن که صدمه‌اى به ماهى بخورد، صید از من خواهد بود.

💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖💖 ☀️ 💖 ☀️ 💖 ☀️

* اوریانا فالاچی روزنامه نگار برجستۀ ایتالیایی ،

از وینستون چرچیل سئوال می‌کند :

آقای نخست وزیر، شما چرا برای ایجاد یک دولت استعماری و دست‌نشانده به آن سوی اقیانوس هند می‌روید و دولت هند شرقی را به وجود می آورید ، امّا این کار را نمی‌توانید در بیخ گوشتان یعنی در کشور ایرلند که سال هاست با شما در جنگ وستیز است انجام بدهید ؟ "
وینستون چرچیل بعد از اندکی تامُّل پاسخ می‌دهد :

برای انجام این کار به دو ابزار مهم احتیاج داریم که آن دو ابزار را در ایرلند در اختیار نداریم . روزنامه‌نگار می‌پرسد . آن دو ابزار چیست ؟
چرچیل پاسخ می‌دهد :

اکثریّت نادان و اقلّیّت خائن!