شنبه هفدهم شهریور ۱۴۰۳ - 9:4 - سیدعلی رضاشفیعی مطهر -
و انّک لعلی خلق عظیم، قلم ، آیه ۴
بیگمان تو ای پیامبر، بر قلّۀ اخلاق جای داری
♦️پنجاه خصلت از خصوصیات اخلاقی حضرت محمد مصطفی(ص)
۱-هنگام راه رفتن با آرامي و وقار راه مي رفت.
۲-در راه رفتن قدمها را بر زمين نميکشيد.
۳-نگاهش پيوسته به زير افتاده و بر زمين دوخته بود.
۴-هرکه را مي ديد مبادرت به سلام ميکرد و کسي در سلام بر او سبقت نگرفت.
۵-وقتي با کسي دست ميداد دست خود را زودتر از دست او بيرون نميکشيد.
۶-با مردم چنان معاشرت ميکرد که هرکس گمان ميکرد عزيزترين فرد نزد آن حضرت است.
۷-هرگاه به کسي مينگريست به روش ارباب دولت با گوشۀ چشم نظر نميکرد.
۸-هرگز به روي مردم چشم نميدوخت و خيره نگاه نميکرد.
۹-چون اشاره ميکرد با دست اشاره ميکرد نه با انگشت و چشم و ابرو.
۱۰-سکوتي طولاني داشت و تا نياز نميشد لب به سخن نميگشود.
۱۱-هرگاه با کسي، هم صحبت ميشد به سخنان او خوب گوش فرا ميداد.
۱۲-چون با کسي سخن ميگفت کاملاً برميگشت و رو به او مينشست.
۱۳-با هرکه مينشست تا او اراده برخاستن نميکرد آن حضرت برنميخاست.
۱۴-در مجلسي نمينشست و برنميخاست مگر با ياد خدا.
۱۵-هنگام ورود به مجلسي در آخر و نزديک درب مينشست نه در صدر آن.
۱۶-در مجلس جاي خاصّي را به خود اختصاص نميداد و از آن نهي ميکرد.
۱۷-هرگز در حضور مردم تکيه نميزد.
۱۸-اکثر نشستن آن حضرت رو به قبله بود.
۱۹-اگر در محضر او چيزي رخ ميداد که ناپسند وي بود ناديده ميگرفت.
۲۰-اگر از کسي خطايي صادر ميگشت آن را نقل نميکرد.
۲۱-کسي را بر لغزش و خطاي در سخن مؤاخذه نميکرد.
۲۲-هرگز با کسي جدل و منازعه نميکرد.
۲۳-هرگز سخن کسي را قطع نميکرد مگر آن که حرف لغو و باطل بگويد.
۲۴-پاسخ به سؤالی را چند مرتبه تکرار ميکرد تا جوابش بر شنونده مشتبه نشود.
۲۵- چون سخن ناصواب از کسي ميشنيد. نميفرمود « چرا فلاني چنين گفت» بلکه ميفرمود:
« بعضي مردم را چه ميشود که چنين ميگويند؟»
۲۶-با فقرا بسیار نشست و برخاست ميکرد و با آنان هم غذا ميشد.
۲۷-دعوت بندگان و غلامان را ميپذيرفت.
۲۸-هديه را قبول ميکرد اگرچه به اندازۀ يک جرعه شير بود.
۲۹-بيش از همه صلۀ رحم به جا ميآورد.
۳۰-به خويشاوندان خود احسان ميکرد بي آن که آنان را بر ديگران برتري دهد.
۳۱-کار نيک را تحسين و تشويق ميفرمود و کار بد را تقبيح مينمود و از آن نهي ميکرد.
۳۲-آنچه موجب صلاح دين و دنياي مردم بود به آنان ميفرمود و مکرّر ميگفت هرآنچه حاضران از من ميشنوند به غايبان برسانند.
۳۳-هرکه عذر ميآورد عذر او را قبول ميکرد.
۳۴-هرگز کسي را حقير نميشمرد.
۳۵-هرگز کسي را دشنام نداد و يا به لقبهاي بد نخواند.
۳۶-هرگز کسي از اطرافيان و بستگان خود را نفرين نکرد.
۳۷-هرگز عيب مردم را جستجو نميکرد.
۳۸-از شرّ مردم برحذر بود ولي از آنان کناره نميگرفت و با همه خوشخو بود.
۳۹-هرگز مذمّت مردم را نميکرد و بسيار مدح آنان نميگفت.
۴۰-بر جسارت ديگران صبر ميفرمود و بدي را به نيکي جزا ميداد.
۴۱-از بيماران را عيادت ميکرد اگرچه در دور افتادهترين نقطه مدينه بود.
۴۲-سراغ اصحاب خود را ميگرفت و همواره جوياي حال آنان ميشد.
۴۳-اصحاب را به بهترين نامهايشان صدا مي زد.
۴۴-با اصحابش در کارها بسيار مشورت ميکرد و بر آن تأکید ميفرمود.
۴۵-در جمع يارانش دايرهوار مينشست و اگر غريبهاي بر آنان وارد ميشد نميتوانست تشخيص دهد که پيامبر کداميک از ايشان است!
۴۶-ميان يارانش انس و الفت برقرار ميکرد.
۴۷-وفادارترين مردم به عهد و پيمان بود.
۴۸-هرگاه چيزي به فقير ميبخشيد به دست خودش ميداد و به کسي حواله نميکرد.
۴۹-اگر در حال نماز بود و کسي پيش او ميآمد نمازش را کوتاه ميکرد.
۵۰-اگر در حال نماز بود و کودکي گريه ميکرد نمازش را کوتاه ميکرد.
🌸🌺