رضا، آخرین پناهِ سالک است...
سالک، تا وقتی برای خدا شرط میگذارد،
هنوز بخشی از خویش را نگه داشته است؛
میگوید: «خدایا، این را به من بده،آن را از من نگیر، مرا به آنچه میخواهم برسان...»
اما روزی میرسد که پردهای کنار میرود و میفهمد سلوک،رسیدن به خواستههای خویش نیست؛رها شدن از خواستنِ خویش است.
آنجاست که معنای «رضا» را میچشد...
و چه کسی زیباتر از علی بن موسیالرضا(ع) میتواند آموزگار این مقام باشد؛
آن امامِ غریب که در سرزمینی دور از مدینه،با دلی که به محبوب سپرده بود،تقدیر را زندگی کرد؛
بیآن که از خدا طلبکار شود.
رضا یعنی وقتی راه، آنگونه که میخواستی پیش نرفت،از صاحبِ راه دلگیر نشوی.
یعنی اگر وصال به تأخیر افتاد،عشق را انکار نکنی.
یعنی اگر درِ دنیا به رویت بسته شد،گمان نکنی خدا تو را رها کرده؛
شاید دارد تو را از هرچه غیرِ اوست، خالی میکند.
سالک در نهایتِ راه دیگر نمیگوید:
«خدایا، مرا به خواستهام برسان...»
میگوید:
«خدایا، مرا به جایی برسان که هرچه تو خواستی،
خواستهی من نیز همان باشد.»
یا علی بن موسیالرضا(ع)...
در روز شهادتت، از تو معجزهای برای تغییر تقدیر نمیخواهیم؛
دلمان را چنان تربیت کن که در هر تقدیری،ردّ پای محبوب را ببینیم.
ما را به مقامِ رضا برسان؛
آنجا که بنده نه با عطای خدا مست میشود و نه با منع او میشکند؛
چون فهمیده است:
هرچه از دوست رسد، اگرچه در جامِ رنج باشد، راهیست به سوی دوست.
السلام علیک یا علی بن موسیالرضا
شهادت مظلومانه ثامن الححج، غریب خراسان حضرت امام رضا علیهالسلام بر شیعیان و محبانش تسلیت و تعزیت باد.
🌹🌹🌹⬛️🌹🌹🌹
گاهی نمیتوان به کتابی بیان نمود