دوشنبه بیست و نهم تیر ۱۳۸۸ - 7:39 - سیدعلی رضاشفیعی مطهر -
بزرگ بود
واز اهالی امروز بود
وبا تمام افق های باز نسبت داشت
ولحن آب وزمین را چه خوب می فهمید
صد ا ش
به شکل حزن پریشان واقعیت بود
و پلک هاش
مسیر نبض عناصررا
به ما نشان می داد
و دست هاش
هوای صاف سخاوت را
ورق زد
و مهربانی را
به سمت ما کوچاند
به شکل خلوت خود بود
وعاشقانه ترین انحنای وقت خودش را
برای آینه تفسیر کرد
واو به شیوه باران پراز طراوت تکرار بود.
(قسمتی از شعر دوست، از سهراب سپهری)
گاهی نمیتوان به کتابی بیان نمود