ما چقد زودباوریم!
دانشجویی که سال آخر دانشگاه را میگذراند به خاطر پروژهای که انجام داده بود جایزۀ اول را گرفت. او در پروژه خود از ۵۰ نفر خواسته بود تا دادخواستی مبنی بر کنترل سخت و یا حذف مادّۀ شیمیایی «دی هیدروژن مونوکسید» توسّط دولت را امضا کنند و برای این خواسته خود دلایل زیر را عنوان کرده بود:
۱- مقدار زیاد آن باعث عرق کردن زیاد و استفراغ میشود.
۲- یک عنصر اصلی باران اسیدی است.
۳- وقتی به حالت گاز در میآید بسیار سوزاننده است.
۴- استنشاق تصادفی آن باعث مرگ فرد میشود.
۵- باعث فرسایش اجسام میشود.
۶- حتّی روی ترمز اتوموبیلها اثر منفی میگذارد.
۷- حتّی در تومورهای سرطانی نیز یافت شده است.
از ۵۰ نفر فوق ۴۳ نفر دادخواست را امضا کردند. ۶ نفر به طور کلی علاقهای نشان ندادند و اما فقط یک نفر میدانست که مادّۀ شیمیایی «دی هیدروژن مونوکسید» در واقع همان آب است!!!
عنوان پروژۀ دانشجوی فوق «ما چقدر زودباور هستیم» بود!
گاهی نمیتوان به کتابی بیان نمود