وجه تسمیۀ حضرت «نوح»(ع)
آوردهاند که نوح روزی به سگی برگذشت و به زبان وی برفت که چه زشت است این سگ و چه ناخوش و ناپسند است او!
تازیانۀ عتاب از ناحیۀ خداوند آمد که: ای نوح! بر آفریده من عیب مگیر. آیا تو از او بهتری؟
نوح از سیاست این خطاب بگریست و روزگار دراز از این عتاب بر خود نوحه کرد، تا نام وی نوح نهادند.
نوشتهاند نام اصلی او ساکت بوده! و به واسطۀ همان ناله و نوحۀ زیاد نوح نامیده شده.
از جانب آفریدگار وحی آید که: ای نوح! تا چند گریه کنی؟
نوح با درازی عمر یک بار کلمهای گفت که پسند خدا نبود. بنگر بسیار زاری کرد و بگریست؟ پس تو با این گناهان بسیار و معصیت بی شمار، خُود چه باید کرد، و حال تو گویی چون بود؟ و سرانجام به کجا رسد؟ در صورتی که نوح،پیر پیغمبران و نواختۀ جهان بود با همه، مایۀ حسرت و کان درد و معدن اندوه بود.
( تفسیر ادبی و عرفانی کشف الاسرار خواجه عبدالله انصاری )
گاهی نمیتوان به کتابی بیان نمود