حکایات‌حکیمانه

شیخ گفتا شوخ پنهان کردن است

پرسیدم  : چطور ، بهتر زندگی کنم ؟

  با كمی مكث جواب داد : گذشته ات را بدون هیچ تأسفی بپذیر ،

با اعتماد ، زمان حالت را بگذران ،

 و بدون ترس برای آینده آماده شو .

 ایمان را نگه دار و ترس را به گوشه ای انداز . 

بقيه در ادامه مطلب...

دیل کارنگی در 24 نوامبر1888 در یک خانواده فقیر در میزوری به دنیا آمد. وی توسعه دهنده درس هایی در زمینه پیشرفت شخصی، فروشندگی و سخنرانی در جمع بود. ملیت او آمریکایی بود و در خانه اش ( اول نوامبر1955 ) در نیویورک درگذشت.

ديگران را همان گونه كه هستند، بپذيريد.

ما به وسيله چهار چيز با مردم در تماس هستيم. ارزش موقعيت ما از روي اين چهار چيز معلوم مي شود : آنچه انجام مي دهيم، آنچه جلوه مي كنيم، آنچه مي گوييم، آن طور كه مي گوييم.

براي جلب علاقه بايد اظهار علاقه مندي كرد

شش راه براي جلب محبت مردم  :

1- صميمانه نسبت به غير، علاقه مند باشيد. 

2- تبسمي بر لب داشته باشيد. 

3- به ياد بياوريد كه نام هر كس براي او شيرين ترين و مهم ترين لغت قاموس هاست.  

4- شنيدن را بياموزيد، طرف خود را به شوق آوريد كه از خود سخن بگويد.

5 - با مخاطب از آنچه دوست دارد صحبت كنيد.

6- صميمانه و صادقانه اهميت او را برا ي خودش آشكار سازيد

بگذاريد هر كس بر مبناي باور، فكر، آرزو، مطالعه و دانسته هاي خود قضاوت كند، نه اين كه شخص طوطي صفت گفته ديگران را بازگو كند.

اگر مي دانيد گناهكار هستيد، بي درنگ و از صميم قلب، گناه خود را به گردن بگيريد.

تا به پل نرسيده اي از آن عبور نكن و براي شير ريخته شيون به راه نينداز .

به ياد آوريد كه طرف شما صد برابر بيشتر به فكر گمان ها و آرزوهاي خود مي باشد تا انديشه و گمان هاي شما.

اگر ما به دنبال سعادت و خوشبختي هستيم، بايد از فكر كردن درباره حق شناسي يا حق ناشناسي خودداري كنيم و محبت و خوبي را تنها براي شادي درون انجام دهيم.

وقتي كه خود را براي بدترين وضع آماده كنيم، نگراني در ما اثر ندارد.

اگر اشخاص خودخواهي تلاش دارند شما را بفريبند، نامشان را از ليست نام هاي همنشينان خود خط بزنيد، اما هرگز درصدد انتقام جويي برنياييد. زيرا اگر چنين كاري بكنيد، خود را بيشتر از آن اشخاص آزار داده ايد.

حس غرور و خودبيني در تمام مردم يكسان است؛ تفاوتش تنها در نحوه ظهور آن است.

نعمت هاي خود را بشمار، نه محروميت ها را.

براي زندگي فكر كنيد، اما غصه نخوريد.

دو نفر از پنجره زندان به بيرون مي نگريستند؛ يكي گل و لاي را مي ديد و ديگري ستاره هاي درخشان را.

اگر مي خواهيد فردي را با راي و نظر خود همراه كنيد، بگذاريد در كمال آزادي حرفش را بزند.

براي راه يافتن به دل هر كس بايد از چيزي سخن گفت كه نزد او عزيزتر است.

سرمای انتظار

 پادشاهی در یک شب سرد زمستان از قصر خارج شد. هنگام بازگشت سرباز  پیری را دید كه با لباسی اندک در سرما نگهبانی می داد.

از او پرسید : آیا سردت نیست؟

نگهبان پیر گفت : چرا ای پادشاه ، اما لباس گرم ندارم و مجبورم تحمل کنم.

پادشاه گفت : من الان داخل قصر می روم و می گویم یکی از لباس های گرم مرا  برایت بیاورند.

نگهبان ذوق زده شد و از پادشاه تشکر کرد. اما پادشاه به محض ورود به داخل قصر، وعده اش را فراموش کرد.

صبح روز بعد جسد سرمازده پیرمرد را در حوالی قصر پیدا کردند، در حالی که درکنارش با خطی ناخوانا نوشته بود :

ای پادشاه من هر شب با همین لباس کم سرما را تحمل می کنم، اما وعده لباس گرم تو مرا از پای درآورد.

قرآن ! من شرمنده توام اگر از تو آواز مرگی ساخته ام

 که هر وقت در کوچه مان آوازت بلند می شود همه از هم می پرسند :" چه کس مرده است؟ "

  چه غفلت بزرگی که می پنداریم خدا تو را برای مردگان ما نازل کرده است .

 قرآن ! من شرمنده توام اگر تو را از یک نسخه عملی به یک افسانه موزه نشین مبدل کرده ام .

 یکی ذوق می کند که تو را بر روی برنج نوشته،‌ 

 یکی ذوق می کند که تو را فرش کرده ،

 ‌یکی ذوق می کند که تو را با طلا نوشته ، 

 ‌یکی به خود می بالد که تو را در کوچک ترین قطع ممکن منتشر کرده و …

 آیا واقعا خدا تو را فرستاده تا موزه سازی کنیم ؟

 قرآن! من شرمنده توام اگر حتی آنان که تو را می خوانند و تو را می شنوند ،

 آن چنان به پایت می نشینند که خلایق به پای موسیقی های روزمره می نشینند .. 

  اگر چند آیه از تو را به یک نفس بخوانند ، مستمعین فریاد می زنند :” احسنت …! ” گویی مسابقه نفس است …

 قرآن !‌ من شرمنده توام اگر به یک فستیوال مبدل شده ای ! حفظ کردن تو با شماره صفحه ،

‌خواندن تو آز آخر به اول ،‌یک معرفت است یا یک رکورد گیری؟

 ای کاش آنان که تو را حفظ کرده اند ، ‌حفظ کنی ، تا این چنین تو را اسباب مسابقات هوش نکنند .

 خوشا به حال هر کسی که دلش رحلی است برای تو .

 آنان که وقتی تو را می خوانند چنان حظ می کنند ،‌

 گویی که قرآن همین الان به ایشان نازل شده است.

 آنچه ما با قرآن کرده ایم، تنها بخشی از اسلام است که به صلیب جهالت کشیده ایم !

منبع:http://7apachi.blogfa.com/

 همان گونه که پیوسته شعله های آتش رو به بالا می رود . شما نیز به سوی بالا به طرف روحانیت و انسانیت و ترقی و تعالی عروج یابید.

 آتش با هر چه برخورد کند ، آن را نیز چون خود درخشان می سازد. به همین گونه اهل پارس نیز باید با برخورداری از فروغ دانش و بینش ، دیگران را از فروغ نیکی اشا ( بهترین نظام هستی) بهره مند گرداند.

 زبانه های آتش هیچ گاه به سوی پایین میل نمی کند . شما نیز بکوشید تا مجذوب خواهش های نفسانی نشوید و پیوسته آمال بزرگ و معنوی را مد نظر داشته باشید.

 همان طور که آتش چیزهای ناپاک را پاک می کند و خود نیز آلوده نمی شود، شما نیز با بدی بستیزید. بی آن که خود را به آن ببالایید.

 آتش منبع زیبایی فعال بی قرار است , و تا باز پسین لحظه حیات از کوشش باز نمی ایستد. انسان نیز باید به مانند آتش باشد و آلودگی ها را از طریق رعایت اصول سه گانه ( اندیشه نیک, گفتار نیک, پندار نیک) از بین ببرد.

 زرتشت                                                                                             

 گرفته شده از سایت زرتشت

چهل حدیث از امام موسی کاظم (ع)

 امروز هفتم صفر مصادف با فرخنده زادروز امام موسی کاظم(ع) است. ضمن عرض تبریک و تهنیت ، پاس سخن ايشان مي نشينيم. باشد تا در اين روز مبارك بتوانيم از اين خرمن ، خوشه اي و از اين توش، توشه اي برگيريم: 

قالَ الا مام موسى بن جعفر الکاظم صلوات اللّه علیه :

1. وَجَدْتُ عِلْمَ النّاسِ فى اءرْبَعٍ: اءَوَّلُها اءنْ تَعْرِفَ رَبَّکَ، وَالثّانِیَةُ اءنْ تَعْرِفَ ما صَنَعَ بِکَ، وَالثّالِثَةُ اءنْ تَعْرِفَ ما اءرادَ مِنْکَ، وَالرّبِعَةُ اءنْ تَعْرِفَ ما یُخْرِجُکَ عَنْ دینِکَ.
فرمود: تمام علوم جامعه را در چهار مورد شناسايى کرده ام :
اوّلین آن ها این که پروردگار و آفریدگار خود را بشناسى و نسبت به او شناخت پیدا کنى .
دوّم ، این که بفهمى که از براى وجود تو و نیز براى بقاي حیات تو چه کارها و تلاش هايى صورت گرفته است .
سوّم ، بدانى که براى چه آفریده شده اى و منظور چه بوده است .
چهارم ، معرفت پیدا کنى به آن چیزهايى که سبب مى شود از دین و اعتقادات خود منحرف شوى ؛ یعنى راه خوشبختى و بدبختى خود را بشناسى و در جامعه چشم و گوش بسته حرکت نکنى.
 

بقيه در ادامه مطلب...

 همكارى با  حکام ستمگر و خودکامه

 حضرت امام موسی کاظم(ع) اگر احساس مى‏كرد كسانى كه به نظام حكومتى داخل مى‏شوند، نمى‏توانند به نفع اهل حق و شیعیان عمل نمایند، آنان را از همكارى با طاغوت نهى كرده، از عواقب وخیم آن برحذر مى‏داشت.

زیاد بن ابى سلمه از یاران امام كاظم(علیه‏السلام) بود، ولى بدون اطلاع آن حضرت در دستگاه خلافت عباسى مشغول به كار شده بود. او روزى به محضر امام هفتم آمد. حضرت از او پرسید:

  اى زیاد! آیا تو در امور دولتى اشتغال دارى؟ گفت: بلى.

امام فرمود: چرا با حكومت ستمگران همكارى مى‏كنى و به شغل آزاد نمى‏پردازى؟

زیاد گفت: سرورم! مخارج من زیاد است؛ چرا كه من فردى اجتماعى هستم و خانه‏ام پر رفت و آمد است و افراد تحت تكفل دارم و هیچ‏گونه پشتوانه اقتصادى هم ندارم. درآمد من منحصر به همین شغل دولتى است. امام كاظم(علیه‏السلام) فرمود:

  اى زیاد! اگر از كوه بلندى سقوط كنم و بدنم قطعه قطعه شود، در نزد من بهتر است از این كه با ستمگران همراهى و همكارى نمایم، مگر این كه غصه‏اى را از دل مؤمنى برطرف نموده، یا مؤمن گرفتارى را نجات داده، یا مؤمن بدهكارى را از زیر بار بدهى رها سازم. (3)

صفوان بن مهران جمّال یكى دیگر از دوستان امام موسى بن جعفر(علیهماالسلام) مى‏باشد. او شترهاى متعددى داشت و آنان را در اختیار كاروان‌هاى تجارتى و زیارتى قرار داده و از اجاره آنان امرار معاش مى‏كرد. او مى‏گوید: روزى امام كاظم(علیه‏السلام) را زیارت كردم. امام به من فرمود: 

 صفوان ! تمام كارها و رفتار تو مورد پسند ماست، جز یك عمل تو! عرضه داشتم: فدایت شوم كدام عمل؟ فرمود: 

 شترانت را به این مرد ستمگر (هارون)كرایه داده‏اى. عرض كردم: به خدا سوگند! من آن را براى فسق و فجور و شكار و لهو كرایه نداده‏ام، بلكه براى زیارت بیت الله اجاره داده‏ام. من هیچ گونه علاقه‏اى به آن مرد ندارم و غلامان خود را به همراه كاروان زیارتى هارون فرستاده‏ام تا به غیر از عمل حج در كار دیگرى به كار گرفته نشوند.

منبع: تبیان

داستانی از گذشت و بخشندگی کوروش بزرگ 

روزی که کوروش وارد شهر صور شد ، یکی از برجسته ترین کمانداران سرزمین فینیقیه (که صور از شهرهای آن بود) تصمیم گرفت که کوروش را به قتل برساند. آن مرد به اسم "ارتب" خوانده می شد و برادرش در یکی از جنگ ها به دست سربازان کوروش به قتل رسیده بود. کوروش در آن روز به طور رسمی وارد صور شده بود و پیشاپیش او، به رسم آن زمان ارابه آفتاب را به حرکت در می آوردند . ارابه آفتاب حامل شکل خورشید بود و شانزده اسب سفید رنگ که چهار به چهار به ارابه بسته بودند، آن را می کشید و مردم از تماشای زینت اسب ها سیر نمی شدند ...

بقيه در ادامه مطلب...

امروزخجسته زادروز امام محمد باقر(ع) است. ضمن عرض تبريك و تهنيت ، مي كوشيم تا جرعه هايي از زلال حكمت را از سخنان حكيمانه ايشان بنوشيم:

1- چه بسا شخصي حریص بر امری از امور دنیا ، که بدان دست یافته و باعث نافرجامی و بدبختی او گردیده است ، و چه بسا کسی که برای امری از امور آخرت کراهت داشته و بدان رسیده ، ولی به وسیله آن سعادتمند شده است .

بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربی ، ج 75، ص (166)

بقيه در ادامه مطلب...

عشق چيست؟
مادر گفت :عشق يعني فرزند...
                پدر گفت :عشق يعني همسر...
                            دخترک گفت: عشق يعني عروسک.
                                        معلم گفت: عشق يعني بچه ها.
                                                   خسرو گفت: عشق يعني شيرين.
                                                                 شيرين گفت :عشق يعني خسرو .

اما فرهاد هيچ نگفت. فرهاد نگاهش را به آسمان برد! باچشماني باراني. مي خواست فرياد بزند، اما سکوت کرد!‌ مي خواست شکايت کند، اما نکرد. نفسش ديگر بالا نمي آمد! سرش را پايين آورد و رفت! هر چند که باران نمي گذاشت جلوي پايش را ببيند! ولي او نايستاد. سکوت کرد و فقط رفت. چون مي دانست او نبايد بماند.
و عشق معنا شد !! 

منبع:http://kordshiraz.blogfa.com/

گفتند: چهل‌ شب‌ حياط‌ خانه‌ات‌ را آب‌ و جارو كن.

شب‌ چهلم، خضر خواهد آمد.

بقيه در ادامه مطلب...

    آدم های بزرگ در باره ایده ها سخن می گویند.

    آدم های متوسط در باره چیزها سخن می گویند.

    آدم های كوچك پشت سر دیگران سخن می گویند.
     

    آدم های بزرگ درد دیگران را دارند.

    آدم های متوسط درد خودشان را دارند.

    آدم های كوچك بی دردند.

 
    آدم های بزرگ عظمت دیگران را می بینند.

    آدم های متوسط به دنبال عظمت خود هستند.

    آدم های كوچك عظمت خود را در تحقیر دیگران می بینند.
 

    آدم های بزرگ به دنبال كسب حكمت هستند.

    آدم های متوسط به دنبال كسب دانش هستند.

    آدم های كوچك به دنبال كسب سواد هستند.


   آدم های بزرگ به دنبال حل مشکلات دیگران اند.

  آدم های متوسط به دنبال حل مشکلات خود هستند.

  آدم های کوچک به دنبال مشکل درست کردن برای دیگران اند.


    آدم های بزرگ به دنبال طرح پرسش های بی پاسخ هستند.

    آدم های متوسط پرسش هايی می پرسند كه پاسخ دارد.

    آدم های كوچك می پندارند پاسخ همه پرسش ها را می دانند.


    آدم های بزرگ به دنبال خلق مسئله هستند.

    آدم های متوسط به دنبال حل مسئله هستند.

    آدم های كوچك مسئله ندارند.


    آدم های بزرگ انتقادات دیگران را به جان می خرند.

   آدم های متوسط از دیگران انتقاد می کنند.

   آدم های کوچک ، گوش شنیدن انتقاد ندارند.
     

    آدم های بزرگ سكوت را برای سخن گفتن برمی گزینند.

    آدم های متوسط گاه سكوت را بر سخن گفتن ترجیح می دهند.

    آدم های كوچك با سخن گفتن بسیار، فرصت سكوت را از خود می گیرند.

 منبع:http://parsamehrafrooz.mihanblog.com/

نکته ها:
پيامبراکرم(ص)فرمودند:
اهل بهشت را چهار نشانه است؛
روي مليح
زبان فصيح
دست سخي
قلب رحيم
و اهل جهنّم را نيز چهار نشانه است؛
روي عبوس
زبان بدگو
دست بخيل
قلب سخت

 عشق واقعی هرگز نمی میرد

در ژاپن سگ معروفی با نام هاچیکو به دنیا آمد که زندگی و منش او به افسانه ای از یاد نرفتنی بدل گشت.
هاچیکو سگ سفید نری از نژاد آکیتا بود که در اوداته ژاپن در نوامبر سال ۱۹۲۳ به دنیا آمد.

زمانی که هاچیکو دو ماه داشت به وسیلۀ قطار اوداته به توکیو فرستاده شد و زمانی که به ایستگاه شیبوئی می رسید، قفس حمل آن از روی باربر به پايین می افتد و آدرسی که قرار بود هاچیکو به آنجا برود، گم می شود . او از قفس بیرون آمده و تنها در ایستگاه به این سو و آن سو می رود. در همین زمان یکی از مسافران هاچیکو را پیدا کرده و با خود به منزل می برد و به نگه داری از او می پردازد.

این فرد پروفسور دانشگاه توکیو دکتر شابرو اوئنو بود.
پروفسور به قدری به این سگ دلبسته می شود که بیشتر وقت خود را به نگه داری از این سگ اختصاص می دهد.
دور گردن هاچیکو قلاده ای بود که روی آن عدد ۸ نوشته شده بود. (عدد هشت در زبان ژاپنی هاچی بیان می شود و نماد شانس و موفقیت است.)  پرفسور نام او را هاچیکو می گذارد.

منزل پروفسور در حومۀ شهر توکیو قرار داشت و هر روز برای رفتن به دانشگاه به ایستگاه قطار شیبوئی می رفت و ساعت  ۴برمی گشت.
هاچیکو یک روز به دنبال پروفسور به ایستگاه می آید و هرچه شابر می خواهد او را به خانه برگرداند ، هاچیکو نمی رود . او مجبور می شود که خود هاچیکو را به منزل برساند و از قطار آن روز جا می ماند.

در زمان بازگشت از دانشگاه با تعجب می بیند هاچیکو روبه روی در ورودی ایستگاه به انتظارش نشسته است. آن روز با هم به خانه برمی گردند. 

  از آن تاریخ به بعد هرروز هاچیکو و پروفسور باهم به ایستگاه قطار می رفتند و ساعت ۴ هاچیکو جلوی در ایستگاه منتظر بازگشت او می ماند، تمام فروشندگان و حتی مسافران هاچیکو را می شناختند و با تعجب به این رابطه دوستانه نگاه می کردند.

در سال ۱۹۲۵ دکتر شابرو اوئنو در سر کلاس درس بر اثر سکتۀ قلبی از دنیا می رود، آن روز هاچیکو که ۱۸ ماه داشت تا شب روبه روی در ایستگاه به انتظار صاحبش می نشیند و خانوادۀ پرفسور به دنبالش آمده و او را به خانه می برند؛ اما روز بعد نیز مثل گذشته هاچیکو به ایستگاه رفته و  منتظر بازگشت صاحبش می ماند . هربار که خانوادۀ پروفسور جلوی رفتنش را می گرفتند، هاچیکو فرار می کرد و به هر طریقی بود خود را راس ساعت ۴ به ایستگاه می رساند.

این رفتار هاچیکو خبرنگاران و افراد زیادی را به ایستگاه شیبوئی می کشاند، . در روزنامه ها اخبار زیادی دربارۀ او نوشته می شد . همه می خواستند از نزدیک با این سگ باوفا آشنا شوند.

هاچیکو خانوادۀ پروفسور را ترک کرد و شب ها در زیر قطار فرسوده ای می خوابید، فروشندگان و مسافران برایش غذا می آوردند و او ۹ سال هر بعد از ظهر روبه روی در ایستگاه منتظر بازگشت صاحب عزیزش می ماند و در هیچ شرایطی از این انتظار دلسرد نشد و تا زمان مرگش در مارچ ۱۹۳۴ در سن ۱۱سال ۴ ماهگی منتظر صاحب مورد علاقه اش باقی ماند.

وفاداری هاچیکو در سراسر ژاپن پیچید و در سال ۱۹۳۵ تندیس یادبودی روبه روی در ایستگاه قطار شیبوئی از او ساخته شد.
تا امروز تندیس برنزی هاچیکو همچنان در ایستگاه شیبوئی منتظر بازگشت پروفسور است.
در زمان جنگ جهانی دوم تندیس تخریب شد و در سال ۱۹۴۷ دوباره تندیس جدیدی از هاچیکو در وعدگاه همیشگیش بنا شد، اگرچه این بنا حالت ایستاده داشت و به زیبایی تندیس اول نبود، اما یادبودی بود از وفاداری و عشق زیبای هاچیکو برای مردم ژاپن؛ در سال ۱۹۶۴ تندیس دیگری از هاچیکو همراه با خانواده ای که هرگز، انتظار و عشق اجازۀ داشتنش را به او نداده بود، در اوداته روبه روی زادگاه هاش بنا شد.

آقای جیتارو ناکاگاوا رئیس جمهور ژاپن انجمني برای حفظ و پرورش نژاد آکیتا به وجود آورد و تندیسی به یادبود هاچیکو بنا نهاد.
 این داستان حقیقی و باورنکردنی از وفاداری بی حد سگی است که ثابت کرد عشق هرگز نمی میرد و هیچ گاه فراموش نخواهد شد.

منبع:http://taninekashmar.blogfa.com/

برخورد منطقی با سخن چین

شخصى سخن چين، به حضور امام حسن (ع) رسيد. عرض كرد:

فلانى از شما بدگويى مى كند.

امام به جاى تشويق چهره درهم كشيد و به او فرمود:

تو مرا به زحمت انداختى .

از اين كه غيبت يك مسلمان را شنيدم، بايد درباره خود استغفار كنم و از اين كه گفتى آن شخص با بدگويى از من، مرتكب گناه شده ، بايستى براى او نيز دعا كنم

سرمایه داری در نزدیکی مسجد قلعه فتح الله کابل رستورانی ساخت که درآن موسیقی و رقص بود و برای مشتریان مشروب هم سرو می شد.
   ملای مسجد هر روز در پایان موعظه دعا می کرد تا خدا صاحب رستوران رابه قهر و غضب خود گرفتار و بلای آسمانی بر این رستوران نازل کند.
   یک ماه از فعالیت رستوران نگذشته بود که ... رعد و برق و توفان شدیدشد و رستوران به خاکستر تبدیل گردید.
   ملا روز بعد با غرور و افتخار نخست حمد خدا را بجا آورد و بعد، خراب شدن آن خانه فساد را به مردم تبریک گفت و اضافه کرد: 

 اگر مومن از ته دل از خداوند چیزی بخواهد، از درگاه خدا ناامید نمی شود.
   اما خوشحالی مومنان و ملای مسجد دیری نپایید.
   صاحب رستوران به محکمه شکایت برد و از ملای مسجد طلب خسارت كرد.
   ملا و مومنان چنین ادعایی را نپذیرفتند.
   قاضی دو طرف را به محکمه خواست و بعد از این که سخنان دو جانب دعوا را شنید و گلویی صاف کرد و گفت : 

 نمی دانم چه بگویم ! سخن هر دو را شنیدم.
   یک سو ملا و مومنانی هستند که به تاثیر دعا و ثنا ایمان ندارند!
   وسوی دیگر مرد شراب فروشی که به تاثیر دعا ایمان دارد.!!

کاش می شد لحـظه ای پرواز کرد
حـــــــــرف های تازه را آغــــاز کرد

کاش می شدخالی از تشویش بود
برگ ســــــــــبزی تحفه درویش بود

کاش می شـــــد ناز را دزدید و برد
بوسه را با غنچه هایش چید و برد

کاش تا دل می گرفت و می شکست
عشق می آمد کنارش می نشــست

کاش با هر دل دلی پیوند داشــت
هر نگاهی صد غزل لبخند داشت

کاش من هم یک قناری می شدم
در تب آواز جــــاری می شــــــــدم

بال در بال کــــــــــــــبوتر می زدم
آن طرف ها را کمی سر می زدم

می پریدم تا فراســــــــــــوی خیال
دور می گشتم ز مضمون های کال

طرح هایی تازه بر می داشتم
جای پای خار گل می کاشتم

با قناری ها غزل خوان می شدم
پشت هر آواز پنــــهان می شدم

آی مردم من غریبستانی ام
امتداد لحـــظه ای بارانی ام

شهرمن آن سوتر ازپروانه هاست
در حریم آبی افســـــــانه هاست

شهر من بوی تغـــــــزل می دهد
هر که می آید به او گل می دهد

دشت های سبز و وسعت های ناب
نســــترن نرگــس شــقایق آفــــتاب

باز این اطراف حالم را گرفت
لحظه پرواز بالـــــم را گرفت

می روم آغاز را پیدا کنم
در دل آیینه جایی وا کنم 

(؟)

 جلوتر رفت تا صاحب صدا را پیدا کند. وقتی خوب جلوتر رفت، دید یک دهل(طبل)روی زمین به پهلو افتاده و باد چوب های کوچک را که حرکت می دهد، به آن می خورد و صدای بلندي ایجاد می شود. شغال که خیال کرد داخل طبل پر از گوشت و چربی است، در یک فرصت به طرف آن رفت و با دندانش آن را پاره کرد و دید داخلش هیچی نیست و این پوستی بر روی چوبی بود با خودش گفت: آواز دهل شنیدن از دور خودش است!
 

منبع:http://persianpet.org/forum/thread29996.html